Lithium (KyuMin), 29 (NC)

posted on 16 Apr 2017 18:32 by teashop-inglenook in NC-mix

ฉากพิเศษ : Lithium  ตอนที่ 29  (ตัวจริง)

 

       “อยากทำโทษผมใช่ไหมล่ะ  เพราะผมมันแย่  ผมหมกมุ่นอยู่แต่กับเรื่องนังนั่น  หมกมุ่นจนไม่สนใจคุณ”

       “......”

       “เอาสิ  ทำโทษผมเลย”  ซองมินถอดเสื้อสเวตเตอร์สีน้ำตาลออกจากตัว  เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีครีมที่ใส่ไว้ด้านใน  จากนั้นก็ปลดตะขอกางเกงและรูดซิปลง  “จับผมมัดซะสิ”

       “นี่คุณเห็นผมเป็นคนชอบทำอะไรแบบนั้นจริงๆเหรอ  จับคุณมัดเนี่ยนะ?”

       “อยากลองทำดูไหมล่ะครับ”  ซองมินกระตุกยิ้มมุมปาก  ทั้งที่บนแก้มยังมีคราบน้ำตาอยู่  “ที่ผ่านมาคุณก็ร้อนแรงพออยู่แล้ว  ถ้าจับผมมัดหรือทรมานผม  คุณจะยิ่งเซ็กซี่ขึ้นอีก”

       คยูฮยอนมองแววตาท้าทายของซองมิน  “ถ้าผมอารมณ์ขึ้นจนถึงจุดนั้นจริงๆ  ระวังจะขาดใจตายนะครับ”  คยูฮยอนดึงซองมินอ้อมไปยังโขดหินฝั่งที่หันหน้าเข้าหาลำธาร  หินตรงนั้นมีความสูงเท่าต้นขา  และมีที่กว้างพอให้คนสองคนขึ้นไปนั่ง  ทั้งคู่คลานขึ้นไปบนพื้นผิวเย็นเฉียบนั้น  และแลกจูบกันอีกครั้ง

       แน่นอนว่าคยูฮยอนจะไม่จับซองมินมัดหรือทรมานซองมินเด็ดขาด  ไม่ว่าซองมินจะต้องการมันมากแค่ไหนก็ตาม

       ชายหนุ่มดึงกางเกงออกจากเรียวขาขาวของคนตรงหน้า  และประคองซองมินขึ้นมานั่งบนตักตัวเอง  จะให้ซองมินนอนราบไปกับหินนี่ไม่ได้หรอก  มันทั้งเย็นทั้งแข็ง  เขาไม่อยากทำให้ซองมินเจ็บ

       อีซองมินคว้าชายเสื้อสเวตเตอร์ของคยูฮยอนไว้  และดึงออกจากร่างชายหนุ่ม  เขาซุกหน้าลงขบซอกคอขาวของคยูฮยอนทันที  สองมือลากไล้ไปตามแผ่นอกและหน้าท้องของชายหนุ่ม  ไอสีขาวลอยอวลอยู่ที่ปลายจมูกและริมฝีปากของทั้งคู่  อากาศหนาวที่โอบล้อมป่าแห่งนี้ไว้ไม่อาจลดอุณหภูมิในตัวพวกเขาได้เลย

       คยูฮยอนปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีครีมของซองมินออกสามเม็ด  และดึงคอปกฝั่งซ้ายลงมาจนเผยเนินไหล่ขาวเนียน  เขากดริมฝีปากลงบนเนื้อนุ่มนั่น  ขณะเดียวกันอีซองมินก็กำลังง่วนอยู่กับตะขอกางเกงยีนส์ของเขา

       หลังจากเคลื่อนซิปกางเกงยีนส์ของคยูฮยอนลงสำเร็จ  มืออันซุกซนก็เลื้อยเข้าไปหาชายหนุ่มทันที  เขาเริ่มขยับมือเป็นจังหวะ  เร่งเร้าให้ความต้องการของคยูฮยอนยิ่งพลุ่งพล่าน  เขาได้ยินเสียงชายหนุ่มครางต่ำในคอ  เขารู้ว่าคยูฮยอนคงอึดอัดจะแย่แล้ว  “จะไม่ไหวแล้วใช่ไหมล่ะ”

       “คุณนี่ร้ายจริงๆ”  ชายหนุ่มเอ่ยเสียงแหบพร่า  ใบหน้าแดงก่ำ  “ร้ายมากเลยด้วย”  ความหิวโหยในตัวเขาพุ่งทะยานขึ้นไปเหนือทุกๆความคิด  เขายกสะโพกของซองมินขึ้น  และกดมันลงบนตัวตนของเขา  นิ้วยาวบีบเนื้อขาวๆที่สะโพกคนบนตักอย่างลืมตัว

       อีซองมินเริ่มโยกตัวทันที  ใบหน้าหวานเชิดขึ้น  ริมฝีปากเผยอออกปลดปล่อยเสียงแห่งความสุขสม  เขาปรือตามองแสงแดดที่ส่องลอดกิ่งไม้สีน้ำตาลลงมา  ขนาดดวงอาทิตย์ยังร้อนสู้ร่างกายของโจคยูฮยอนไม่ได้เลย  ซองมินกอดชายหนุ่มแน่น  สะโพกบดเบียดกันเป็นจังหวะ

       “นี่...”  คยูฮยอนวางมือซ้ายทาบแก้มขวาของซองมิน  ปลายนิ้วโป้งปัดผ่านแผลถลอกบนนั้น  “หายโกรธผมรึยัง”

       บางอย่างในแววตาของคยูฮยอนทำให้ซองมินใจกระตุก

       “คุณจะคิดว่าตัวเองเป็นปีศาจยังไงก็ช่าง”

       ซองมินไม่เข้าใจแววตาที่เห็น...  นี่คุณกำลังมีอะไรกับผมนะ  อย่าทำหน้าแบบนั้น

       “ผมก็ยังรักคุณเหมือนเดิมนั่นแหละ”

       ความโกรธเป็นจุดอ่อนของซองมินฉันใด  คำว่า รัก จากปากคยูฮยอนก็เป็นจุดอ่อนที่ทรงพลังฉันนั้น

       ซองมินสับสน  และเริ่มเขวจากจุดยืนของตัวเอง  คำถามหลายคำถามดังขึ้นในใจ

       เขาไม่ควรให้อภัยควอนซูยองจริงๆหรือ

       การพันธนาการตัวเองไว้กับความเกลียดเป็นสิ่งที่สมควรทำจริงๆหรือเปล่า

       ถ้ายังปล่อยให้ความเกลียดแหวกว่ายอยู่ในใจแบบนี้  เขาจะเสียคยูฮยอนไปหรือเปล่า

       คยูฮยอนจะทนเขาไปได้นานแค่ไหนกัน

       และถ้าต้องเสียคยูฮยอนไป  เขาจะมีชีวิตอยู่ยังไง

       อีซองมินโยกตัวบนความต้องการของชายหนุ่มจนได้แผลถลอกใหม่ที่หัวเข่าทั้งสองข้าง  แต่เขาไม่แสบเลยแม้แต่นิดเดียว  ตอนนี้ซองมินไม่รู้สึกถึงสิ่งใดนอกจากตัวตนของคยูฮยอนที่ฝังอยู่ในร่างกาย

       บทรักดำเนินไปจนถึงจุดสิ้นสุด  คราวนี้คยูฮยอนไปถึงฝั่งฝันก่อน  ซองมินตามไปไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น  ต่างฝ่ายต่างยังกอดกันแน่น

 

 

อ่านต่อในเด็กดี (Lithium ตอนที่ 29)