[FIC - KhunWoo] "October Rain" - prologue

posted on 16 Apr 2010 15:57 by teashop-inglenook in KhunWoo

ª October Rain ª

Author: Palmira (aka Lunaria)
Status: Fiction
Pairing: Nichkhun x Wooyoung (KhunWoo)
Fandom: 2PM
Rating: PG
Note: ฟิคเรื่องนี้เคยลงแล้วในบอร์ดคุณด้ง ซึ่งตอนนี้ยังลงที่นั่นไม่จบเช่นกันค่ะ

.

 

.

Prologue :

.

.

หากเงยหน้าขึ้นมองฟ้าในตอนนี้ คงพบเพียงแผ่นเมฆสีเทาทะมึนที่หอบพายุฝนมาสู่กรุงโซล ลมกรรโชกพัดใบไม้ให้ปลิดปลิวจากกิ่ง หมุนเคว้งในสายลม ...ไร้ทิศทาง

นักเรียนในโรงเรียนบางตาลง ใกล้หกโมงเย็นแล้ว หลายชีวิตคงมุ่งหน้ากลับบ้านไปหาครอบครัวเพื่อร่วมทานมื้อเย็นกันพร้อมหน้าพร้อมตา หลายชีวิตคงเตร็ดเตร่อยู่แถวห้างสรรพสินค้า...ใช้เวลาในค่ำคืนนี้ให้คุ้มค่ากับคนวัยเดียวกันก่อนจะมุ่งหน้ากลับบ้าน

แต่มีคนๆหนึ่งที่จะไม่ยอมลุกไปไหน และจะไม่ไปจนกว่า ใครคนนั้น จะทำงานในห้องสมุดเสร็จ กิจวัตรนี้เป็นกิจวัตรที่เขาทำทุกวัน ไม่เคยเบื่อ

เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนระเบียงของอาคารเรียน พิงศีรษะไปบนขอบระเบียง พลางจับจ้องแผ่นฟ้าชุ่มฝนที่หนักอึ้งเต็มที ...พายุเข้าอีกแล้ว... เด็กหนุ่มคิด พลันละสายตาจากเบื้องบนมาจับจ้องหนังสือในมือต่อ ปกแข็งสีแดงของหนังสือเล่มหนามีชื่อ Carol Ann Duffy เขียนอยู่บนปก

ทว่าจู่ๆ สัมผัสแผ่วเบาของหยดน้ำก็ร่วงลงบนแก้มซ้ายของคนที่กำลังจะอ่านหนังสือต่อ จากหยดเดียวกลายเป็นสองหยด สามหยด สี่หยด กลายเป็นฝนพรำเหมือนอยู่ใต้ฝักบัว แต่ภายในเวลาไม่กี่วินาที ฝนพรำกลับกลายเป็นฟ้ารั่ว ฝนเม็ดเล็กกลายเป็นฝนเม็ดใหญ่ ฉากเปิดของพายุเริ่มขึ้นแล้ว

.

“แย่แล้ว!” เด็กหนุ่มเจ้าของคำพูดเด้งตัวยืนขึ้น พลางรีบเก็บหนังสือในมือยัดใส่กระเป๋า

“เฮ้ย อูยอง จะไปไหน?” ใครอีกคนที่นั่งอยู่ข้างๆร้องเรียก

“เดี๋ยว เขา ตากฝน ยิ่งใกล้วันแสดงแล้วด้วย ไม่สบายเอาตอนนี้แย่แน่ เดี๋ยวมานะจุนโฮ” ว่าแล้วคนที่ถูกเรียกว่า อูยอง ก็ออกวิ่ง ไม่ลืมที่จะคว้าร่มสีใสสองคันติดมือไปด้วย คันหนึ่งสำหรับกางให้ตัวเอง อีกคันสำหรับใครอีกคน...

.

รองเท้านักเรียนหนังสีดำวิ่งย่ำไปบนแอ่งน้ำฝน หยดน้ำสาดกระเซ็นเลอะกางเกงขายาว แต่ร่างนั้นยังคงวิ่งต่อไปด้วยนัยน์ตาอันปราศจากซึ่งแววย่อท้อ ลมกรรโชกแรงไม่ปราณีใคร ร่มในมือของอูยองเองก็เกือบจะปลิวไปตามแรงลมบ่อยครั้ง

สายฝนกระหน่ำใส่ร่างที่วิ่งอยู่จนเปียกปอน ร่มที่กางอยู่กลายเป็นเพียงของใช้ไร้ประโยชน์ แต่เขาก็ยังคงวิ่ง เพราะใครคนนั้นยังอยู่ในห้องสมุด ยังคงเตรียมงานดนตรีที่จะจัดขึ้นวันมะรืนนี้ เด็กหนุ่มรู้ว่าหากอีกฝ่ายเกิดป่วยขึ้นมางานคงจะขาดสีสันไปเลยทีเดียว

ในที่สุด หลังจากวิ่งย่ำพื้นคอนกรีตน้ำฝนเจิ่งนองมาเป็นเวลานาน อูยองก็มาหยุดอยู่หน้าห้องสมุด เขาก้าวเท้าขึ้นบันได มองลอดผ่านประตูกระจกใสเข้าไปเพื่อหาร่างของอีกฝ่ายที่คุ้นตา เมื่อกวาดตามองแล้วไม่พบ มืออันเปียกชุ่มของอูยองจึงเลื่อนเปิดประตู ไม่ลืมที่จะวางร่มของตัวเองเอาไว้บนพื้นที่ที่โรงเรียนจัดไว้สำหรับวางของเปียกก่อนเข้าห้องสมุด

วินาทีที่เปิดประตู เสียงของครูบรรณารักษ์ก็แว่วเข้าในหูทันที “ตัวเปียกเข้าห้องสมุดไม่ได้นะคะ!” น้ำเสียงเย็นเยียบนั้นทำเอาอูยองหยุดชะงัก เขาว่าแล้ว...ว่าต้องเจอคุณครูสาวคนนี้ เขาวิ่งมาในสภาพนี้กี่ครั้งๆก็ต้องโดนดุแบบเดิมๆ แล้ววิ่งมาทีไรต้องบังเอิญเป็นเวรของครูคนสวยคนนี้ทุกที

“เอ่อ...ผมแค่จะเอาร่มเข้าไปให้...” อูยองพยายามจะพูด ทว่าก็ยังถูกขัด

“ไม่ได้ค่ะ! ตัวเปียกเข้ามาแบบนั้นจะทำให้ห้องสมุดชื้น” นัยน์ตาเจ้าระเบียบมองผ่านกรอบแว่นสีแดงออกมา

ห้องสมุด ณ ขณะนั้นเงียบกริบ และทุกสายตาก็กำลังจ้องมองเขา จะทำอย่างไรดี เพราะท่าทางว่าคนๆนั้นจะยังอยู่ข้างใน

เอาวะ...ยังไงก็ต้องฝากร่มไปให้ เขาให้ได้

“ถ้าผมจะฝาก...”