[SF - ChanHo] "Naïve"(One Shot)

posted on 02 May 2010 00:08 by teashop-inglenook in ChanHo-ShortFiction

ª Naïve ª

Author: Palmira (aka Lunaria)
Status: Fiction
Pairing: Chansung x Junho (ChanHo)
Fandom: 2PM
Rating: PG13

Note: ก่อนอ่าน ขอเชิญทุกท่านจรลีไปรับชมคลิปนี้ <จิ้ม>  5555+ สำหรับคนที่เคยดูแล้วคงจะพอเข้าใจ ...คนที่ไม่เคยดูจิ้มเลยค่ะ :)

* เคยลงในห้อง Darkroom ของบ้าน Morning-After ไปรอบนึงแล้ว

* ฟิคเรื่องนี้เป็นเรื่องคู่กับ "Taboo" ค้าบ... อ่านแยก/คู่กัน ได้หมดเลยค่ะ

------------------------------------------------------------------------

 

 

Naïve

 

 

 

ผมไม่ได้ตั้งใจจะแกล้งชานซอง แต่เมื่อโอกาสมาถึง...มีหรือที่ผมจะปล่อยให้มันหลุดลอยไป

มันคงเป็นแค่ค่ำคืนธรรมดาคืนหนึ่ง ถ้าผมไม่หันไปสบตากับตากล้องคนหนึ่งเข้า เลนส์กล้องนั้นจับจ้องมาที่ผม แต่ผมรู้...เป้าประสงค์ของคนถ่ายไม่ได้ต้องการจับจ่ออยู่ที่ผมแค่เพียงคนเดียว หากแต่ในเลนส์กล้องยังมี ใครอีกคน ที่ตกเป็นเป้าหมายด้วย ...และบัดนี้คนๆนั้นก็กำลังเต้นหยองแหยงอยู่ทางขวามือของผม ไม่รู้เรื่องรู้ราว... ไม่รู้อะไรเลย...

ฉับพลันในหัวก็นึกสนุกขึ้นมา โอกาสลอยมาขนาดนี้แล้ว...ผมไม่คว้ามันไว้ก็คงต้องมานั่งเสียใจภายหลังแน่

ผมหันไปเผชิญหน้ากับเขา พร้อมเผยยิ้มบางๆที่มุมปาก รอยยิ้มร่าบนใบหน้าของเขาค่อยๆเลือนหาย กลับกลายเป็นใบหน้าที่บอกได้คำเดียวว่า เหวอ สุดๆ นัยน์ตาคู่นั้นฉายแววสับสน งุนงง

และผมก็เห็นเงาสะท้อนของตัวเอง...ผู้ชายคนนั้นที่ชื่ออีจุนโฮ กำลังกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่กลางนัยน์ตาของฮวังชานซอง

สองมือของผม ยึดคอปกเสื้อตัวนอกของชานซองไว้เบาๆ พลางออกแรงดึงน้อยๆ พอให้ร่างตรงหน้าคืบเคลื่อนเข้ามาใกล้ผมอีกนิด ยิ่งเขาขยับเข้าใกล้ ผมยิ่งเห็นแววความว้าวุ่นที่วิ่งวนอยู่ในดวงตาคู่คม

เขาคงไม่คาดคิดมาก่อนว่าผมจะทำเช่นนี้ ...แต่ตอนนี้ ผมหยอกล้อเขา ด้วยการพยายามถอดเสื้อสูทสีน้ำตาลตัวนอกของเขาออก

เสื้อสูทร่นลงต่ำเรื่อยๆ พร้อมกับมือทั้งสองของผม...ที่เป็นผู้คุมเกมทั้งหมด ผมเคลื่อนเสื้อตัวนอกของร่างสูงลงมาตามแนวต้นแขนซ้ายและขวา ด้วยจังหวะที่ไม่เท่ากัน เผยเนินไหล่กว้าง...ที่เหลือเพียงเชิ้ตสีดำบางๆห่มคลุมอยู่เพียงชั้นเดียว ชานซองยังคงมองผมด้วยสายตาไม่เข้าใจ เครื่องหมายคำถามคงกำลังลอยฟุ้งอยู่ในห้วงความคิดของเขา

ชานซองไม่หลบตา ถ้าผมจ้องไป เขาก็จ้องกลับ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เกรงกลัวสายตาของผม แต่เขาประสานสายตากลับมาหาผมด้วยเหตุผลเพียงข้อเดียวคือ... เขาคงต้องการคำตอบจากผม ว่าทำไมถึงทำเช่นนี้?

ผมตัดสินใจหยุด แกล้ง คนตรงหน้าไว้แต่เพียงเท่านี้ ด้วยการดึงเสื้อสูทตัวนอกของเขากลับขึ้นมา ให้ห่มแนวบ่ากว้างไว้ดังเดิม ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ราวกับผมไม่เคยแกล้งเขา ชานซองค่อยๆหันหน้ากลับไปทางคนดู พร้อมพยายามปั้นรอยยิ้ม... รอยยิ้มที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นแค่รอยยิ้มที่เสกสรรขึ้นมา เพียงเพื่อจะกลบเกลื่อนความว้าวุ่นที่หลบลึกอยู่ในใจ

ผมมั่นใจว่าตัวเองไม่ได้เล่นแรงไป ...เขาหรือใครก็ตาม ไม่มีสิทธิ์มาว่าผมว่าเล่นแรงไป เพราะไม่ว่าอย่างไรสิ่งเหล่านี้มันก็แค่ แฟนเซอร์วิส

ไอดอลทุกคนควรจะเข้าใจกฎข้อนี้ แฟนเซอร์วิสจะไม่มีทางเข้าไปก้าวก่ายความรู้สึกส่วนตัว เด็ดขาด ...อาจล้ำเส้นได้บ้าง แต่ก็ล้ำได้แค่พองาม ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นบนเวทีจะต้องจบลงบนเวที นี่คือกฎที่ผมยึดถือ และปฏิบัติตลอดมา

.

ª

.

“เมื่อกี๊เห็นนะ...” เมื่อเข้าไปหลังเวที พี่จุนซูเข้ามาทักผม

“ครับ?...” ผมปั้นยิ้มตอบกลับไป

“อย่ามาทำเป็นยิ้ม พี่เห็นนะ พวกแกสองคนพยายามจะทำอะไรกัน?...”

“อ๋อ...” ว่าแล้วผมก็หัวเราะ ก่อนจะส่งรอยยิ้มตาหยี