[OS - ChanHo] "Dropping The Tears" (Tea Time Music #002)

posted on 24 May 2010 23:33 by teashop-inglenook in ChanHo-OneShot, TeaTimeMusic

-Tea Time Music- Series: #002 

Author: Palmira
Status: One Shot
Pairing: Chansung x Junho (ChanHo)
Fandom: 2PM
Rating: -

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Tea Time Music #002

 

K.Will - "Dropping The Tears" (눈물이 뚝뚝) 

 

 

 

 

 

 

 

- เธอกำลังจากไป
ฉันยังอยากอยู่กับเธอนานกว่านี้
ยังอยากจะ จดจำ มากกว่านี้
แต่เธอก็ยังคงจากไป -

 

 

7 ปีแห่งความผูกพันของผมกับอีจุนโฮ...ไม่อาจย่างก้าวต่อไปสู่ปีที่ 8 ได้

 

 

7 ปีที่แบกรับความทรงจำเอาไว้จนหนักอึ้ง... 2 ปีแรกแห่งมิตรภาพ ...อีก 4 ปีแห่งความรักและความอบอุ่น ...และ 1 ปีสุดท้ายแห่งความแตกร้าว ทุกๆปีรวมกันเป็น 7 ปีแห่งเรื่องราวอันยากจะลืมเลือน

ไม่มีทางลืม...แม้ช่วงเวลา 7 ปีจะไม่สามารถส่งต่อความทรงจำเหล่านี้ไปสู่ปีที่ 8 ได้

 

“เดี๋ยวสิจุนโฮ...” ผมรั้งแขนคนตรงหน้าไว้ รู้ดี...ว่าแรงรั้งเพียงเท่านี้คงไม่อาจหยุดเขาไว้ได้

จุนโฮหยุดฝีเท้า ยืนแน่นิ่งอยู่ในความเงียบ ยังคงหันหลังให้ผม

“ฉันขอโทษ...อย่าไปเลยนะ”

“...”

 

“อย่าไปเลย...”

 

เพราะผมไม่อาจทนแบกรับความทรงจำ 7 ปีไว้เพียงผู้เดียว บ่าของผมไม่แข็งแกร่งพอจะรับเรื่องราวทั้งหมดไว้ มันเคยชินมาตลอด...กับการมีใครอีกคนคอยแบกรับทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นสุขหรือทุกข์

 

“จะต้องให้พูดว่าฉันรักนายอีกกี่ครั้งฉันก็ยอม”

“...”

 

“ฉันรักนายนะจุนโฮ ได้ยินมั้ย?”

 

“...” ร่างตรงหน้ายังคงไร้สิ้นซึ่งการเคลื่อนไหว

 

ผมกอดเขา

...โอบรัดลำแขนทั้งสองรอบเอวนั้นไว้เหมือนกับที่เคยทำเสมอมา พลางแนบใบหน้าลงบนเนินไหล่อุ่นนั้น พยายามสุดชีวิตไม่ให้น้ำตาอุ่นมันไหลพ้นขอบตาออกมา แล้วร่วงเผาะลงกระทบเนินบ่าของจุนโฮ แม้จะเจ็บปวดที่ต้องฝืนกลืนก้อนสะอื้นกลับลงคอ แต่ก็คงไม่มีสิ่งใดจะเจ็บปวดเกินไปกว่าการพยายามฉุดรั้งคนตรงหน้านี้อีกแล้ว

 

 

- ฉันรักเธอ
ฉันอยากร่ำร้องและตะโกนออกไป
ฉันรักเธอ
ฉันปล่อยเธอไปด้วยรอยยิ้มไม่ได้ –

 

 

ในอ้อมกอดของความเงียบ เสียงลมหายใจแผ่วเบาของเขาดังก้องในโสตประสาทของผม ...เสียงลมหายใจอันเป็นจังหวะของชีวิต ที่เคยคลอคู่เป็นจังหวะเดียวกันกับเสียงลมหายใจของผมเสมอ ...ตลอด 7 ปี

 

และในอ้อมกอดของความเงียบ จุนโฮพยายามแกะอ้อมแขนของผมออก

 

“...?...”

“ฉันขอโทษ...”

“ไม่...” ผมทำไม่ได้ ผมจะไม่ยอมคลายอ้อมแขนนี้เด็ดขาด “ไม่เอานะ...ไม่เอาแบบนี้ จุนโฮ ฉันไม่ให้นายไป!...” ผมยังคงพยายามกลืนก้อนสะอื้นกลับลงคอ

“...”

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันรักนาย ไม่เข้าใจรึไง?”

“...” จุนโฮแน่นิ่งไปอีกครั้ง ไม่แม้แต่จะเหลียวหลังหันมามองผม ...ไม่มองเลยแม้เพียงชั่ววูบเดียว

 

“แล้วต่อไปนี้เวลาฉันตื่นสาย...ใครจะคอยดุฉันล่ะ? ต่อไปนี้ฉันจะขับรถไปรับใครล่ะ?”

 

ท่อนแขนของผมยิ่งโอบรัดร่างตรงหน้าแน่นขึ้น ผมอยากเปลี่ยนแรงกายทั้งหมดที่มี...เป็นแรงอะไรบางอย่างที่จะฉุดรั้งจุนโฮไว้ได้ ไม่ให้จากผมไปไหน ...ไม่ให้ทิ้งผมไว้กับความทรงจำ 7 ปี

 

ผมจะแบกมันไว้คนเดียวได้อย่างไร?...ในเมื่อห้วงความทรงจำนั้น มันเป็นของ คนสองคน ...มีทั้งรอยยิ้มและหยดน้ำตาของ คนสองคน อยู่ในนั้น ...มีทุกสิ่งทุกอย่างของ คนสองคน

 

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ถักทอขึ้นมาด้วยมือของคนสองคน...ฮวังชานซองและอีจุนโฮ

 

 

- ฉันขอโทษ
ช่วยหันหลังกลับมาและมองฉันหน่อยไม่ได้หรือ?
เพราะว่าฉันรักเธอ
ฉันห่างเธอไปไม่ได้แม้เพียงวันเดียว
 

 

เธอรู้ใจฉันนี่
ได้โปรด...หันหลังและมองมาที่ฉัน
อยากขอร้องอีกครั้ง ...มองมาที่ฉันที
 

 

 

ความเงียบบีบรัดเข้ามา เข็มนาฬิกายังคงก้าวไปเบื้องหน้าไม่หยุดยั้ง ในความเงียบ ทุกสรรพสิ่งยังคงดำเนินต่อไป... มีเพียงลมหายใจของผมเท่านั้น ที่มันจะขาดห้วงเอาให้ได้ทุกเมื่อ 

 

อีจุนโฮแกะท่อนแขนของผมออก มืออุ่นแตะเบาๆบนผิวเนื้อ

ผมยังคงเผชิญหน้ากับแผ่นหลังของเขา เพราะเขาคงจะไม่มีวันหันกลับมามองผมอีกแล้ว

“จุนโฮ?...”

“...”

แรงสะเทือนเบาๆแผ่ซ่านออกมาจากแผ่นหลังของคนตรงหน้า

“นายร้องไห้อยู่ใช่มั้ย จุนโฮ?” ผมพยายามจะพลิกร่างตรงหน้าให้หันมาหาผม

ทว่าเจ้าของร่างนั้นกลับปัดมือผมทิ้ง ...วินาทีเดียวกับที่ผมเห็นประกายใสหยดแรกมันร่วงเผาะลง 

 

จากดวงตาเรียวเล็กอันแสนน่ารักของเขา

 

“นี่...” ผมเดินไปดักหน้าเขา แต่จุนโฮก็ยังคงก้มหน้างุด ผมพยายามช้อนเรียวคางนั้นขึ้นมา แต่เจ้าของเรียวคางนั้นกลับปัดมือผมออก อย่างไม่สนใจใยดี

“...”

หมดแล้ว... ความพยายามที่จะเก็บกลั้นน้ำตาเอาไว้ ผมปล่อยให้สัมผัสอุ่นเคลื่อนคล้อยลงมาตามโหนกแก้ม ก่อนจะร่วงเผาะจากใบหน้าไปที่ปลายคาง น้ำเล็กๆหยดนั้นร่วงลงกระทบพื้น ก่อนจะซึมหายเข้าไปในผืนพรม

จุนโฮเดินผ่านร่างผมไป สาวเท้าไปหาประตูห้อง โดยที่ร่างของผมยังคงยืนตัวแข็งเป็นท่อนไม้ ...ถ้าผมเป็นได้แค่ท่อนไม้ตายซากจริงๆก็คงจะดี จะได้ไม่ต้องมีหัวใจไว้แบกรับความเจ็บปวดแบบนี้

ไม่ว่ายังไง เขาก็จะไม่หันหลังมามองผมเลยใช่ไหม? แม้เพียงเหลือบหางตามามอง...ก็จะไม่มีอีกแล้วใช่ไหม?

 

 

- มันเจ็บแทบขาดใจ
แต่ตอนนี้ฉันไม่รู้สึกอะไรอีกแล้ว
แค่หวังว่าเธอจะหันหลังมา