Garden in the Sun (KyuMin), 24 (NC)

posted on 20 Feb 2015 12:43 by teashop-inglenook in NC-mix
ฉากพิเศษ : Garden in the Sun, ตอนที่ 24 (ยอม)

 

 

          ความจริง...จากประตูห้องครัวไปจนถึงห้องนอน คุณผู้ชาย มันก็ใกล้นิดเดียวเท่านั้น  แต่ซองมินกลับรู้สึกว่ามันยาวไกลเหมือนเดินหลงอยู่ในเขาวงกต  อาจเป็นเพราะซองมินเวียนหัว  หรืออาจเป็นเพราะซองมินกำลังโดนจูบของ คุณผู้ชาย มอมเมาอยู่  ทุกสิ่งรอบตัวจึงดูพร่ามัวไปหมด

          รู้ตัวอีกที  ต้นเมเปิ้ลในสวนกลางบ้านก็แล่นเข้ามาในระยะสายตา  ใบเมเปิ้ลสีแดงดูไม่คุ้นตา  ซองมินไม่ค่อยได้ย่างกรายเข้ามาในสวนกลางบ้านแห่งนี้เท่าไหร่  ส่วนใหญ่เขาจะขลุกอยู่แต่ในสวนหลังบ้านมากกว่า  สีฟ้าละมุนของดอกบลูเบลล์กับสีแดงสดของใบเมเปิ้ลช่างดูขัดกัน  ไม่น่าเชื่อว่าต้นไม้สองต้นนี้จะอยู่ในอาณาบริเวณของบ้านหลังเดียวกัน

          คยูฮยอนวางร่างพ่อบ้านตัวเล็กลงบนฟูกที่นอน  กระดุมเสื้อทุกเม็ดถูกปลดออก  ชายหนุ่มไล่สายตามองเรือนร่างที่อยากตระกองกอดมานานเหลือเกิน  “คุณ...”  คยูฮยอนกลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ  พลางโน้มกายลงไปใกล้ตุ๊กตาญี่ปุ่น  “คุณ...เคยมาก่อนรึเปล่า”  เคย ในที่นี้หมายถึง เคย อะไร  ชายหนุ่มคิดว่าเขาคงไม่ต้องอธิบายให้มากความ

          คำตอบจากพ่อบ้านหน้าตุ๊กตามีเพียงความเงียบ  ซึ่งความเงียบนั้นก็พอจะทำให้คยูฮยอนตีความได้  ยิ่งรู้อย่างนี้  หัวใจยิ่งเต้นแรง  คยูฮยอนเชื่อว่าผู้ชายส่วนใหญ่ก็คงจะเป็นแบบเขา  เขาดีใจที่ตัวเองกำลังจะได้เป็น คนแรก ของอีซองมิน  ร่างกายที่เขากำลังจะได้กอดจนถึงเช้า...ไม่เคยผ่านมือใครมาก่อนเลย

          “ผม...ขอพูดตรงๆเลยแล้วกันนะ”  อุ้งมืออุ่นวางทาบบนซีกแก้มร้อนฉ่า  ปลายนิ้วโป้งลากไล้ลงมายังมุมปากแดงฉ่ำ  “ผมไม่กล้าสัญญา...ว่าผมจะเบามือกับคุณ  เพราะผมไม่รู้จริงๆว่าผมจะควบคุมตัวเองได้มากแค่ไหน”

          “......”  อีซองมินนอนฟังทุกคำพูดด้วยใจที่เริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ  กลิ่นเหล้าจากตัวชายหนุ่มเหมือนจะทำให้ซองมินเมาตามไปด้วยอีกคน

          “แต่ผมกล้าสัญญาว่าตั้งแต่วินาทีนี้ไปจนถึงเช้า  ผมจะจำทุกอย่างเกี่ยวกับคุณได้”  ริมฝีปากทั้งคู่แตะกันแผ่วเบาและผละออก  “ผมอยากมีอะไรกับคุณเพราะผมรักคุณ  ถึงผมจะไม่ได้ดื่ม  ผมก็ยังอยากมีอะไรกับคุณอยู่ดี...  แค่คุณคนเดียวเท่านั้นแหล่ะ  ที่ทำให้ผมเป็นได้ถึงขนาดนี้”  วาจาโผงผางและแววตาจริงจังคือสิ่งที่ตรึงซองมินไว้กับฟูกที่นอน  หนีไปไหนไม่ได้  และทันทีที่โจคยูฮยอนยึดครองริมฝีปากเขาไว้อีกครั้ง  พ่อบ้านตัวเล็กก็ยกแขนขึ้นตวัดกอดอีกฝ่ายแน่น  กายที่บดเบียดไม่ยอมห่าง  และมือที่เล้าโลมอย่างช่ำชองทำให้ซองมินเผลอหลุดเสียงครางออกมาเบาๆ  บางครั้งก็เผลอแอ่นสะโพกเบียดอีกฝ่ายกลับไป  ตอนนี้ซองมินไม่รู้แล้วว่าหน้ากากตุ๊กตาของเขาหายไปไหน  มันคงจะแหลกละเอียดไปตั้งแต่วินาทีแรกที่โดนคยูฮยอนจูบแล้ว

          “ถ้าคุณยังน่ารักอยู่แบบนี้...”  ร่างสูงกระซิบเสียงกระเส่าขณะถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองออก  “ผมคงจะเบามือกับคุณไม่ได้แน่”

          ซึ่งทุกอย่าง...ก็เป็นอย่างที่โจคยูฮยอนพูดจริงๆ

          ลิ้นร้อนทั้งสองเกี่ยวกระหวัดกันแลกความหวาน  ต่างฝ่ายต่างทำความรู้จักร่างกายของกันและกัน  พ่อบ้านตัวเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อนิ้วยาวของคยูฮยอนไล่วนอยู่แถวตะขอกางเกงของเขา  ชายหนุ่มปลดมันออกพร้อมรูดซิปลง  ซองมินทำได้เพียงครางอู้อี้อยู่ในคอ  เพราะริมฝีปากยังโดนอีกฝ่ายประกบปิดไว้  ทันทีที่คยูฮยอนผละออก  ตุ๊กตาญี่ปุ่นก็เผยอปากหอบหายใจหนักหน่วง  ซองมินคิดว่าตัวเองจะขาดใจตายเสียแล้ว  ทว่า...กอบโกยอากาศเข้าปอดได้เพียงไม่นาน  ร่างเล็กก็ต้องเขม็งเกร็งอีกครั้ง  เมื่อคนด้านบนไล้ปลายนิ้วอยู่บนท้องน้อยของเขา  ก่อนจะสอดมือรุกล้ำเข้าไปในขอบชั้นในอย่างช้าๆ  คยูฮยอนใช้มืออีกข้างช้อนท้ายทอยซองมินขึ้นมาให้รับจูบจากเขา  สองมือที่ง่วนอยู่ด้านล่างก็เริ่มปรนเปรอความสุขให้พ่อบ้านตัวเล็ก

          ซองมินงอขาทั้งสองขึ้น  ปลายเท้าลากครูดอยู่บนผ้าปูที่นอน  ความเสียวซ่านแล่นขึ้นมาจากกลางตัวแล้ววิ่งพล่านไปทั่วร่าง  ไม่เคยมีใครทำแบบนี้กับซองมินมาก่อน  เขาจึงไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไงดี  สุดท้าย...สัญชาตญาณก็สั่งให้ซองมินยกแขนขึ้นตวัดไว้รอบคอคยูฮยอน  และกระดกเอวขึ้นตอบสนองอุ้งมือของชายหนุ่ม

          คยูฮยอนผละออก  ตาคมปรือมองร่างตรงหน้าด้วยความพอใจ  ที่พึ่งเดียวของซองมินในตอนนี้คือเขา  เขาเป็นคนเดียวที่จะทำให้ซองมินพ้นจากความทรมานนี้ได้  ความแข็งขืนที่ต้านมือคยูฮยอนอยู่...คือสิ่งที่ฟ้องว่าซองมินต้องการเขามากขนาดไหน  ยิ่งได้เห็นใบหน้าตุ๊กตาแดงก่ำลามไปถึงหู  คยูฮยอนยิ่งอยากทำให้ซอง
มินเป็นของเขาเร็วๆ  และยิ่งคิดว่าคนตรงหน้าไม่เคยผ่านมือชายหรือหญิงใดมาก่อน  หัวใจคยูฮยอนก็ยิ่งเต้นแรง

          ชายหนุ่มถอยร่นไปเล็กน้อย  เพื่อดึงกางเกงขายาวและชั้นในออกจากเรียวขาขาว  เจ้าของร่างรีบหดขาเมื่อไอเย็นลอยมาแตะผิวหนัง  เขาไม่นึกว่า คุณผู้ชาย จะดึงปราการด่านสุดท้ายออกไปจากร่างเขาง่ายๆแบบนี้

          โจคยูฮยอนจัดการกับกางเกงขายาวของตัวเองบ้าง  วินาทีที่ซองมินเผลอปรือตาขึ้นมา  เขาก็ได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวหนืดลงคอ  เพราะสภาพร่างเปลือยเปล่าของ คุณผู้ชาย กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้า  ทุกอย่างดำเนินมาไกลเกินจะถอยกลับแล้ว  ความรุ่มร้อนที่แล่นอยู่ในกายทำให้ซองมินลืมทุกคำถามที่เคยถามตัวเอง

          ชายหนุ่มคลานกลับขึ้นมา  โดยไม่รอช้า  ใบหน้าหล่อเหลาก็โน้มลงต่ำ  โพรงปากร้อนตรงเข้าครอบครองความต้องการทั้งหมดของอีซองมิน  ลมหายใจและร่างทั้งร่างกระตุกวูบ  เสียงครางหวานเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปาก  ทันทีที่รู้ตัวว่าเผลอส่งเสียงน่าอายออกไป  พ่อบ้านตัวเล็กก็รีบกัดนิ้วตัวเองไว้

          ทำไมโจคยูฮยอนถึงทำให้เขาจะเป็นบ้าได้ขนาดนี้

          ซองมินรู้สึกไม่เป็นตัวเองเลย

          คยูฮยอนเหลือบตามองใบหน้าเหยเกของพ่อบ้านหน้าตุ๊กตา  เห็นซองมินกัดนิ้วแบบนั้นแล้วก็ไม่พอใจ  เขาไม่เข้าใจว่าซองมินจะทนกลั้นอารมณ์ไว้ทำไม  ในเมื่อสิ่งที่คยูฮยอนกำลังทำ...คือการพยายามปลดปล่อยซองมิน

          ชายหนุ่มผละปากออก  พร้อมเคลื่อนกายขึ้นไปเล็กน้อย  เพื่อมองหน้าอีซองมินชัดๆ  “นี่คุณ...”  เขาพูดพลางดึงนิ้วเรียวออกจากคมฟันของคนตัวเล็ก  “อย่ากัดนิ้วแบบนี้”  เสียงแหบพร่าเอ่ยบอกพลางลูบรอยแดงบนนิ้วซองมินเบาๆ  “ถ้าคุณยังกัดต่อไป  คุณต้องได้แผลแน่”

          อีซองมินอยากจะมุดหน้าเข้าใต้หมอนเมื่อโจคยูฮยอนมองเขาแล้วกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์  ความกระดากอายแล่นเข้ามาในใจเมื่อคิดได้ว่าตอนนี้ทั่วทั้งร่างไม่มีอาภรณ์ห่มคลุมไว้เลย  คุณผู้ชาย มองเห็นทุกอย่าง  และพ่อบ้านตัวเล็กก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากทอดกายนอนให้อีกฝ่ายมองต่อไป

          “ผมไม่แกล้งคุณแล้วก็ได้”  คยูฮยอนใช้แขนขวาช้อนหลังซองมินขึ้นมา  ซึ่งคนถูกช้อนหลังก็ไม่ขัดขืนเลยแม้แต่นิดเดียว

          ซองมินเผลอจิกเนินบ่าคยูฮยอนแน่น  เมื่อจู่ๆสะโพกของเขาก็ลอยหวือขึ้นจากฟูกที่นอน  เจ้าของเตียงรีบกระซิบข้างหูคนตัวเล็กว่า  “ไม่ต้องตกใจหรอกคุณ  แล้วก็ไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น”  คยูฮยอนวางร่างพ่อบ้านตัวเล็กลงบนตักของตน  สะโพกอิ่มที่กดทับลงบนต้นขาทำให้ร่างกายคยูฮยอนปั่นป่วนหนักกว่าเก่า  “คิดแค่ว่า...คนที่อยู่ตรงหน้าคุณคือโจคยูฮยอน  เท่านั้นก็พอแล้ว”  สิ้นพยางค์สุดท้าย  มือซ้ายของคยูฮยอนก็กดท้ายทอยของพ่อบ้านตัวเล็กให้เข้ามารับจูบจากเขา

          ชายหนุ่มลากปลายนิ้วลงไปตามแนวสันหลังของซองมิน  ขณะที่พ่อบ้านตัวเล็กมัวแต่เคลิบเคลิ้มอยู่กับลิ้นร้อนของ คุณผู้ชาย นั้นเอง...

          “...!...”

          ร่างบนตักคยูฮยอนกระตุกวูบ  ลมหายใจขาดห้วงไปชั่วขณะ  เพราะจู่ๆปลายนิ้วที่ลากลงมาตามแนวสันหลังก็ค่อยๆรุกล้ำปราการอ่อนนุ่ม  เพื่อเข้าไปในตัวอีซองมิน  เขาเผยอปากปล่อยเสียงครางอย่างลืมตัว  ทว่าทันทีที่ได้สติ  ซองมินก็รีบยกมือขึ้นกัดนิ้วตัวเอง  ซึ่งแน่นอนว่าคยูฮยอนไม่ชอบ  ชายหนุ่มรีบคว้ามือข้างนั้นไว้  และพูดกับซองมินว่า  “นี่คุณ...กัดตัวเองแบบนี้ไม่ช่วยให้หายเจ็บหรอกนะ  คนที่ช่วยคุณได้ก็มีแต่ผมนี่
แหล่ะ”  ชายหนุ่มพูดพลางฝังนิ้วเข้าไปให้ลึกกว่าเดิม 

          ซองมินกอดคยูฮยอนแน่น  ใบหน้าแดงก่ำซุกลงบนเนินไหล่กว้าง  ทางรักอ่อนนุ่มตอดรัดนิ้วของชายหนุ่มตามสัญชาตญาณ  ความแน่นคือหลักฐานที่ฟ้องว่าคนๆนี้ไม่เคยถูกใครตีตราแสดงความเป็นเจ้าของมาก่อน  เสียงหอบหายใจที่ดังอยู่ข้างหู  คือเชื้อเพลงที่จุดความต้องการในตัวคยูฮยอนให้ยิ่งลุกโชน

          พ่อบ้านตัวเล็กแทบไม่เหลือแรงจะต่อต้านคยูฮยอนแล้ว  กว่าจะถึงเช้า...อีซองมินจะยังเหลือแรงคลานลงจากเตียงรึเปล่า

          “คุณ...”  คยูฮยอนหันไปกระซิบข้างหูคนบนตัก  “ถ้าคุณเกร็ง  มันจะยิ่งเจ็บนะ”  คำพูดดูเหมือนปลอบโยน  ทว่าทันทีที่พูดจบ  คยูฮยอนก็ไม่รอช้าส่งนิ้วที่สองตามเข้าไป  พร้อมฝากเสียงกระซิบไว้อีกประโยค  “ไม่ต้องกลัว  ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก”  ชายหนุ่มปิดท้ายด้วยการจุมพิตใบหูของพ่อบ้านตัวเล็กเบาๆ  จากนั้น...นิ้วทั้งสองก็เริ่มทำหน้าที่ของพวกมัน

          แรกเริ่ม  ความอึดอัดทำให้อีซองมินรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายให้ได้  แต่เมื่อเขาลองผ่อนคลายอย่างที่
คยูฮยอนพูด  อีกความรู้สึกหนึ่งก็แล่นปราดเข้ามาทันที

          ความรู้สึกนี้...ทำให้ซองมินขยับโยกกายอย่างลืมตัว  คมเล็บลากครูดบนแผ่นหลังของคยูฮยอน  ซึ่งท่าทางเหล่านี้  ซองมินคงไม่รู้เลยว่า  มันทำให้ชายหนุ่มพอใจขนาดไหน

          “เห็นมั้ยว่าผมไม่ทำคุณถึงตายหรอก”  คุณผู้ชาย พูดพลางวางร่างพ่อบ้านตัวเล็กกลับลงบนฟูกที่นอน  และถอนนิ้วทั้งสองออก  “ก็แค่ เกือบ ขาดใจตายเท่านั้นเอง”  คยูฮยอนฉกวูบลงบดเบียดริมฝีปากกับซองมินอีกครั้ง  ตอนนี้สมองของพ่อบ้านแยกแยะไม่ออกแล้วว่า  กลิ่นที่ลอยคลุ้งอยู่ตรงปลายจมูกนี้  เป็นกลิ่นเหล้าของคยูฮยอนรึเปล่า

          ซองมินเบนหน้าหนีจากจูบ  เมื่อจู่ๆอุ้งมืออุ่นก็ช้อนเข่าทั้งสองของเขาขึ้นมา  “ค...คุณ...คุณผู้ชาย...”  ใบหน้าตุ๊กตายิ่งแดงจัดเมื่อไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยมาปะทะขาอ่อนด้านใน  เขาไม่กล้าลืมตาขึ้นมองสิ่งใดอีกแล้ว  ซองมินรู้ดีว่าตอนนี้ คุณผู้ชาย กำลังไล่สายตามองสภาพน่าอายของเขา

          “อีซองมิน  มองผม”  เสียงแหบต่ำสั่ง  ซองมินสังหรณ์ใจไว้แล้วว่าจะต้องโดนสั่งแบบนี้  พ่อบ้านตัวเล็กปรือตาขึ้นมา  แต่ยังไม่กล้าหันไปมองเจ้าของคำสั่งนั้น  เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขัดคำสั่ง  คยูฮยอนจึงประคองเรียวคางของซองมินให้หันมามองหน้ากัน  “ผมบอกให้มองผม”

          “......”  ซองมินไม่เคยต่อต้านความเผด็จการนี้ได้เลย  เขาโดนตาคู่คมตรึงไว้  ไม่ให้หันหนีไปไหนอีก

          “คุณรู้ตัวใช่มั้ยว่าคุณน่ารักมาก”

          “......”

          “และความน่ารักนั่นก็ทำให้คุณต้องอยู่กับผมจนถึงเช้า”

          “......”

          “ผมจะพูดอีกครั้งว่าผมคงเบามือกับคุณไม่ได้”  เสียงทุ้มนุ่มหยาดรดไออุ่นข้างหูซองมิน  “แต่ทุกอย่างที่ผมทำตอนนี้...ผม...ไม่ได้ทำเพราะผมอยากระบายอารมณ์กับใครสักคน”  คยูฮยอนรู้ดีว่าเสียงตัวเองเริ่มสั่นแล้วเช่นกัน  กลิ่นหวานและผิวกายอ่อนนุ่มของซองมินเร่งอุณหภูมิในตัวเขาให้ยิ่งสูงขึ้น  “ผมทำแบบนี้...กับคุณ...เพราะคุณคือคนที่ผมรัก...”

          โจคยูฮยอนไม่อยากทนอีกต่อไป

          “อ...อีซองมิน...”

          ใบหน้าหวานเชิดขึ้น  กลีบปากแดงฉ่ำครางสุดเสียง

          “อย่าให้ใคร...มาทำแบบนี้...กับคุณ...นะ”

          ข้างในตัวซองมินมันร้อนฉ่าจนชายหนุ่มต้องผ่อนลมหายใจออกมาแรงๆ

          “ผ...ผม...ทำได้คนเดียวเท่านั้น”

          ทางรักของพ่อบ้านตัวเล็กโอบรัดความต้องการของคยูฮยอนไว้

          “คุณเป็นของผมแล้วนะซองมิน”

          สะโพกอิ่มค่อยๆโยกไหวไปตามแรงขับเคลื่อนของชายหนุ่ม  ซองมินรู้สึกเหมือนจะสำลักลมหายใจตัวเอง  ความเจ็บปวดขับน้ำตาหยดแรกออกมา

          แม้ปากจะพูดว่าคงเบามือไม่ได้  ทว่าทันทีที่คยูฮยอนลืมตาขึ้นเห็นคนตรงหน้าร้องไห้  ชายหนุ่มก็รีบก้มลงจูบซับความเจ็บปวดให้ทันที  เขาอยากให้ซองมินมีความสุขไปพร้อมๆกับเขา

          ลิ้นร้อนที่ไล่ต้อนอยู่ในโพรงปากค่อยๆบรรเทาความเจ็บปวดลงทีละนิด  เมื่อคยูฮยอนถอนริมฝีปากออก  คนตัวเล็กก็เริ่มครางไม่ได้ศัพท์อีกครั้ง  ความสุขสมหลั่งรินเข้ามาแทนที่ความเจ็บปวด

          ซองมินอายตัวเอง...  อายที่กายและใจต้องการคยูฮยอนมากขึ้นทุกวินาที  ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าการมีคยูฮยอนอยู่ในตัวเขา...จะทำให้รู้สึกดีได้ขนาดนี้  รู้สึกดีจนต้องสวนสะโพกกลับไปตามสัญชาตญาณ

          สปริงใต้ฟูกร้องครวญครางคลอไปกับเสียงกระเส่าของซองมิน  ซึ่งเจ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่าเสียงเหล่านั้น  มันปลุกเร้าอารมณ์คยูฮยอนได้ดีขนาดไหน  คนคุมบทรักครางต่ำในลำคอพลางเร่งจังหวะ  ต่างฝ่ายต่างหอบหายใจ  ต่างฝ่ายต่างเฝ้ารอปลายทางอันแสนสุข

          “คุณ...ทำไมตัวคุณ...ร้อน...แบบนี้...”  หัวคิ้วของชายหนุ่มขมวดเป็นปม  เมื่อลืมตาขึ้น  คยูฮยอนก็มองเห็นเพียงใบหน้าชื้นเหงื่อและเรือนกายที่บิดเร้าของซองมิน

          ชายหนุ่มใช้แขนขวาช้อนหลังซองมินขึ้นมา  แขนอีกข้างยังคงยันไว้กับฟูกที่นอน  “อีซองมิน...กอดผมไว้...”  เสียงต่ำกระซิบข้างหูคนตัวเล็ก  เจ้าของเสียงนั้นรั้งร่างซองมินเข้ามากอดชิดกาย  และเมื่อคยูฮยอนดันความเป็นชายเข้าไปจนสุดทางรัก  แผ่นหลังของชายหนุ่มก็กลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของซองมินทันที

          ยิ่งเขาเร่งจังหวะเร็วขึ้นเท่าไหร่  คนตรงหน้าก็ยิ่งโอบรัดเขาแน่นขึ้นเท่านั้น  พ่อบ้านตัวเล็กหอบหายใจจนตัวโยน  นาทีนี้ซองมินไม่รับรู้สิ่งใดอีกแล้ว  เขารู้เพียงว่าโจคยูฮยอนเป็นที่พึ่งเดียวของเขา

          ดูเหมือนว่าซองมินจะเสียสิ่งที่เป็น ครั้งแรก ให้คยูฮยอนเสมอ  เขาเคยเสียจูบแรกในชีวิตให้ผู้ชายคนนี้  พอมาตอนนี้  วินาทีนี้  ร่างกายที่ไม่เคยผ่านประสบการณ์รักมาก่อนก็กำลังถูกคยูฮยอนปรนเปรอจนพ่ายแพ้หมดท่า

          “อีซองมิน”  ปลายจมูกโด่งผ่อนลมหายใจร้อนลงบนซอกคอพ่อบ้านตัวเล็ก  “ผมไม่อนุญาต...ให้คุณ...ขึ้นไปอยู่บนเตียงใคร...แบบนี้นะ...”  ห้วงอารมณ์ที่กำลังทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดทำให้คยูฮยอนต้องเว้นวรรค  “คุณน่ะ...ขึ้นได้แค่เตียงผมคนเดียวเท่านั้น  ผม...ร...รักคุณนะซองมิน  ผมจะพูดอย่างนี้ซ้ำๆ...จนกว่า...คุณ...จะรักผมเหมือนกัน”

          คำว่า รัก ที่ลอยเข้าโสตประสาททำให้ซองมินยิ่งตระกองกอดชายหนุ่มแน่น  ความร้อนในช่องท้องทำเอาซองมินปั่นป่วนไปหมด  คยูฮยอนผละใบหน้าออกมาเล็กน้อย  เพียงเพื่อจะแลกจูบกับซองมินเป็นครั้งสุดท้าย  และเขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพ่อบ้านตัวเล็กตวัดลิ้นตอบกลับมาอย่างร้อนแรง

          ตอนนี้...อีซองมินต้องการแค่โจคยูฮยอน

          อยากสัมผัสทุกอย่างที่เป็นโจคยูฮยอน

          ทุกอณูในตัวเขากำลังร้องหาแต่โจคยูฮยอน

          “นี่...คุณยั่วผมเหรอ”  ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกมา  และส่งจังหวะถี่ยิบเข้าไปในร่างนุ่มนิ่ม 

          เสียงครางหวาน  เสียงหอบหายใจ  เสียงสปริงใต้ฟูกที่นอน  และเสียงผิวเนื้อกระทบกัน...  ไม่มีเสียงใดจะดังกลบเสียงหัวใจที่ดังก้องอยู่ในอกทั้งคู่ได้เลย

          คลื่นความสุขซัดสาดใส่พ่อบ้านตัวเล็ก  ซองมินกระตุกเกร็งไปทั้งร่างพร้อมปลดปล่อยทุกหยาดหยดออกมา  ภาพในสมองกลายเป็นสีขาวโพลน  เขาแทบจะไม่รับรู้สิ่งใดอีก  ท่อนแขนที่โอบบ่าคยูฮยอนไว้แน่นก็ค่อยๆคลายออก  ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น  คนคุมเกมก็พาตัวเองไปถึงฝั่งฝันเช่นกัน  เพียงเท่านี้  โจคยูฮยอนก็ได้ประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของไว้ในตัวอีซองมินแล้ว

          สองร่างยังคงกอดก่ายกันบนฟูกที่นอน  แผ่นหลังของคยูฮยอนไหวกระเพื่อมไม่หยุด  ม่านหมอกร้อนระอุลอยวนอยู่เหนือเตียง  ไอรักกลั่นตัวเป็นหยดเหงื่อพรมอยู่บนผิวกายของทั้งคู่

          “ซองมิน”  คยูฮยอนใช้สองแขนค่อยๆยันร่างตัวเองขึ้น  เจ้าของชื่อซองมินนอนหอบหายใจหน้าแดงก่ำ  เปลือกตาปิดสนิท  แต่หัวคิ้วยังขมวดมุ่นเป็นปม  ชายหนุ่มถอนกายออก  เนื้อตัวเหนียวเหนอะหนะไปด้วยเหงื่อใสและน้ำนมสีขาวขุ่น  “คุณ...”  คยูฮยอนพยายามปลุกอีกฝ่ายให้ลืมตาขึ้น  ทว่าซองมินกลับทำเพียงส่งเสียงครางอือในคอและพลิกหน้าไปอีกทาง  ภาพตรงหน้าทำให้คยูฮยอนต้องลอบยิ้มอยู่คนเดียว 

          เขายอมรับว่าแอลกอฮอล์ทำให้เขากลายเป็นผู้ชายบ้าบิ่น  ทำให้เขากล้าทำแบบนี้กับซองมิน  และทำให้เขากล้าเอ่ยคำพูดน่าอายออกไป  แต่แอลกอฮอล์ไม่ได้พรากสติของคยูฮยอนไปทั้งหมด  ไม่ใช่อย่างที่ซองมินคิดเลยแม้แต่นิดเดียว  ตั้งแต่วินาทีแรกที่เขาจูบซองมิน  จนถึงวินาทีสุดท้ายที่เขาทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุด  คยูฮยอนจำได้ทุกฉาก  ไม่มีทางที่เขาจะลืมคืนแรกของตัวเองกับซองมินไปง่ายๆ

          คุณผู้ชาย ค่อยๆช้อนร่างตุ๊กตาญี่ปุ่นขึ้นสู่อ้อมแขน  คนถูกอุ้มสะดุ้งเฮือกเมื่อร่างตัวเองลอยหวือขึ้นจากฟูกที่นอน  เปลือกตาหนักอึ้งปรือมองคยูฮยอน  กลีบปากแดงฉ่ำขยับเหมือนอยากพูดอะไรบางอย่าง  แต่สุดท้ายก็ไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมา

          คยูฮยอนคลี่ยิ้มพลางมองคนที่เพิ่งตกเป็นของตัวเองหมาดๆ  “ผมแค่จะพาคุณไปห้องน้ำ”  เดินต่ออีกไม่กี่ก้าวก็ถึงประตูห้องน้ำ  คยูฮยอนวางร่างคนหมดแรงลงในอ่าง  สัมผัสเย็นเฉียบจากผิวกระเบื้องทำให้ซองมินรีบขดตัว

          ชายหนุ่มก้าวเท้าเข้าไปในอ่างบ้าง  มือขวาเอื้อมเปิดฝักบัว  น้ำอุ่นไหลซ่ากระทบผิวกายทั้งคู่  คยูฮยอนพยายามประคองร่างพ่อบ้านตัวเล็กให้ลุกขึ้นยืน  ความเจ็บปวดที่สะโพกทำให้ซองมินต้องนิ่วหน้า

          ตอนอยู่บนเตียง...เขาไม่รู้ตัวเลยว่ามันปวดขนาดนี้

          “ยืนพิงผมไว้ก็แล้วกัน”  คยูฮยอนจัดท่าให้ซองมินยืนเอาหลังพิงแผ่นอกกว้างของเขา  เนื้อตัวขาวละเอียดมีรอยแดงแต้มเต็มไปหมด  ร่องรอยเหล่านี้คือฝีมือคยูฮยอนทั้งนั้น

          คนตัวสูงกดสบู่เหลวใส่อุ้งมือตัวเอง  และลากฝ่ามือไปตามเรือนร่างของพ่อบ้าน  แม้บทรักจะจบไปแล้ว  แต่ซองมินยังตัวสั่นอยู่เลย  ซึ่งคยูฮยอนก็พอเข้าใจ  เพราะสิ่งที่เพิ่งผ่านพ้นไปคือ ครั้งแรก ของซองมิน

          ชายหนุ่มกดจูบลงบนเนินไหล่ขาว  จากนั้นจึงไล่ขึ้นไปตามสันคอ  และไปจบที่ใบหู  สัมผัสบางเบาเพียงแค่นี้...ก็มากพอจะทำให้พ่อบ้านตัวเล็กดิ้นเร่าได้แล้ว

          “คุณยังมีแรงดิ้นอยู่เหรอ”  คยูฮยอนผละปากออก  ตาคมลอบมองซีกแก้มสุกแดงของคนตรงหน้า  “คุณเชื่อรึยังว่าผมไม่ได้เมาขนาดนั้น”

          “......”  ซองมินได้ยินทุกอย่างที่คยูฮยอนพูด  แต่เขาก็ยังไม่อยากตอบอะไร  สมองของซองมินไม่อยู่ในสภาพที่จะประมวลคำพูดได้  แต่ถ้าเขามีแรงพูด  เขาคงอยากบอกให้คยูฮยอนถอยห่างออกไปจากตัวเขา  ตราบใดที่กายทั้งคู่ยังสัมผัสกันอยู่แบบนี้  พายุร้อนในตัวซองมินไม่มีทางสงบลงง่ายๆแน่

          พ่อบ้านตัวเล็กพยายามสื่อออกไปด้วยภาษากาย  แต่ยิ่งเขาดิ้นมากเท่าไหร่  คนข้างหลังก็ยิ่งกอดเขาแน่นขึ้นเท่านั้น  สุดท้าย...อุ้งมือใหญ่ก็ประคองใบหน้าซองมินให้หันไปแลกจูบกันอีกครั้ง  เปลวไฟดวงใหม่ถูกจุดขึ้นที่ริมฝีปากของทั้งคู่  ยิ่งบดเบียดกันนานเท่าไหร่  ไอร้อนก็ยิ่งลามไปทั่วกาย

          คยูฮยอนผละออก  “คุณยั่วผม”

          ซองมินอยากจะเถียงเหลือเกิน  ใครเริ่มก่อนกันแน่  คนที่อุ้มเขามาถึงห้องน้ำ  ถูสบู่ให้เขา  และจับเขาจูบ  มันคือคยูฮยอนเองไม่ใช่หรือ

          “ผมบอกคุณแล้ว  คืนนี้คุณเป็นของผมทั้งคืน”  ชายหนุ่มเอ่ยพร้อมดันพ่อบ้านตัวเล็กไปหากำแพงกระเบื้อง  แผ่นหลังนวลเนียนยังคงแนบชิดกับแผ่นอกกว้าง  คยูฮยอนใช้สองมือยันกำแพงไว้  และเริ่มบรรเลงบทรักรอบที่สองของคืน

          วินาทีที่ความเป็นชายฝังเข้ามาในร่าง  ซองมินแทบจะล้มทั้งยืน  หัวใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกมานอกอก  ยิ่งมีเสียงกระซิบของคยูฮยอนดังอยู่ข้างหู  ซองมินยิ่งแทบคลั่ง  “เห็นมั้ยว่าผมไม่เคยพูดเล่น  ชอบใช่มั้ยอีซองมิน...  เริ่มติดใจผมแล้วใช่มั้ย...”

          ถ้าให้ตอบอย่างไม่อาย  ซองมินคงตอบว่า ใช่  ตอนนี้เขาเริ่มเสพย์ติดสัมผัสของโจคยูฮยอนแล้วจริงๆ  เขาไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันว่า คุณผู้ชาย จะทำให้เขาเสียสติได้ถึงเพียงนี้

          ตอนนี้ในหัวของซองมินไม่มีคำถามใดหลงเหลืออยู่อีก  ไม่มีความกังวลใดๆตกค้างอยู่เลยแม้แต่น้อย  สัมผัสจากคยูฮยอนกวาดล้างทุกอย่างไปจนหมดสิ้น

          สิ่งที่ดังก้องอยู่ในหัวพ่อบ้านตัวเล็ก

          มีเพียงชื่อของโจคยูฮยอนเท่านั้น

 

 
 
 
 
 
อ่านต่อในเด็กดี >> Garden in the Sun : ตอนที่ 24

Comment

Comment:

Tweet