Garden in the Sun (KyuMin), 33 (NC)

posted on 20 May 2015 17:24 by teashop-inglenook in NC-mix
ฉากพิเศษ : Garden in the Sun, ตอนที่ 33 (รัก)
 
 
 
 
 

          ข้อมือทั้งสองข้างของซองมินถูกตรึงไว้บนกำแพง  และริมฝีปากของคยูฮยอนก็เริ่มบรรเลงจูบหนักหน่วงอีกครั้ง  ซองมินเรียนรู้ที่จะจูบตอบอีกฝ่ายมากขึ้น

          “คุณตั้งใจยั่วผมเหรออีซองมิน”  ชายหนุ่มผละออกมา  และเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ซอกคอขาวแทน  คนตัวเล็กเริ่มดิ้นเร่าเมื่อริมฝีปากของคยูฮยอนไล่เล็มผิวเนื้อของเขา  เสียงครางเบาๆหลุดรอดออกมา  ทันทีที่ซองมินรู้ตัวว่าเผลอส่งเสียงน่าอายให้อีกฝ่ายได้ยิน  เขาก็รีบกัดริมฝีปากล่างไว้

          ซองมินยิ่งหายใจแรงเมื่อถูกคนตรงหน้าขบเม้มใบหู  ยิ่งซองมินพยายามหดคอหนี  ชายหนุ่มก็ยิ่งกอดซองมินแน่น  และยิ่งพยายามกดริมฝีปากลงไป

          “อย่ากัดปากนะ”  เสียงทุ้มกระซิบชิดใบหู  “ผมเคยบอกคุณแล้วไงว่าเวลาอยู่กับผม  ไม่ต้องเก็บกลั้นอะไรเอาไว้ทั้งนั้น”  พอพูดจบ  ชายหนุ่มก็ดันตัวออกเล็กน้อย  เขาพลิกร่างพ่อบ้านตัวเล็กให้หันหน้าเข้าหากำแพง  กระเบื้องเย็นเฉียบไม่สามารถดับความร้อนในตัวซองมินลงได้เลย

          “จำไว้นะว่าผมรักคุณ”  ชายหนุ่มไล่จูบต้นคอด้านหลังของพ่อบ้านตัวเล็ก  ลมหายใจร้อนที่มากับเสียงกระซิบนั้นทำให้ซองมินยิ่งใจเต้นแรง  แขนซ้ายของคยูฮยอนกอดเอวคนตรงหน้าไว้  “เกาะนี่ไว้นะ”  เขาคว้ามือซองมินขึ้นมา  เพื่อให้อีกฝ่ายเกาะราวเหล็กเอาไว้  “เกาะให้แน่นๆล่ะ”

          ทันทีที่พ่อบ้านตัวเล็กยึดราวเหล็กเอาไว้เรียบร้อย  ชายหนุ่มก็เคลื่อนมือลงต่ำ  ซองมินสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆอุ้งมือใหญ่นั่นก็กอบกุมตัวตนของเขาไว้  เขาเผลอลืมตาขึ้นมา  และได้เห็นสภาพน่าอายของตัวเอง  มือขวาของคนด้านหลังกำลังปรนเปรอความสุขให้เขา  เมื่อจังหวะถูกเร่งขึ้น  เสียงครางที่พยายามกักเก็บไว้ก็ค่อยๆหลุดออกมา

          คยูฮยอนไล่พรมจูบแผ่นหลังขาวเนียนของคนตรงหน้า  เสียงหวานๆของซองมินปลุกเร้าเขาได้ดีเหลือเกิน  คนตัวเล็กหอบหายใจเคล้าเสียงคราง  ซองมินเป็นคนที่ไวต่อการสัมผัสมาก  คยูฮยอนแตะนิดแตะหน่อย  ซองมินก็อ่อนระทวยไปหมดแล้ว  อุ้งมือของชายหนุ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น  จนในที่สุด...คนตัวเล็กก็ปลดปล่อยออกมา  แต่ละหยาดหยดละลายไปกับน้ำอุ่นที่เจิ่งนองพื้นอ่าง

          แขนซ้ายของคยูฮยอนยังคงยึดเอวซองมินไว้  เขายืนนิ่งๆให้พ่อบ้านตัวเล็กพักหายใจครู่หนึ่ง  แล้วคยูฮยอนก็ประคองใบหน้าซองมินให้หันมาหาเขา  เขาอดยิ้มไม่ได้เมื่อเห็นแก้มแดงก่ำของอีกฝ่าย  คยูฮยอนโน้มใบหน้าเข้าไปแลกจูบหวานกับคนตัวเล็ก  ซองมินครางอือในคอเมื่อชายหนุ่มดูดดึงกลีบปากล่างของเขาราวกับมันเป็นขนม

          คยูฮยอนผละมือออกจากซีกแก้มของซองมิน  และเปลี่ยนเป้าหมายลงไปที่สะโพกมน

          อีซองมินแทบจะสำลักลมหายใจตัวเอง  เมื่อจู่ๆนิ้วยาวของคนข้างหลังก็รุกรานเข้ามาในตัวเขา  ทั้งๆที่นี่ไม่ใช่ครั้งแรก  แต่ทำไมมันถึงได้อึดอัดแบบนี้  พ่อบ้านตัวเล็กเกาะราวเหล็กแน่นจนกล้ามเนื้อเกร็งไปหมด

          “เจ็บมั้ย”  เสียงทุ้มถามข้างหู  พลางพยายามดันนิ้วเข้าไปในทางรักอ่อนนุ่ม

          เมื่อ คุณผู้ชาย ถามอย่างนั้น  ซองมินก็พยักหน้าอย่างไม่ลังเล  เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมมันถึงเจ็บ  ทั้งๆที่ร่างกายของเขาก็เคยถูกคยูฮยอนตีตราแสดงความเป็นเจ้าของมาแล้วครั้งหนึ่ง

          “ไม่แปลกหรอกถ้าคุณเจ็บ”  ชายหนุ่มพูดต่อ  นิ้วที่สอดเข้าไปขยับเข้าออกเบาๆ  “เพราะผมไม่ได้ทำแบบนี้กับคุณบ่อยๆนี่”  ถ้อยคำทะเล้นตามมาด้วยเสียงหัวเราะเบาๆในคอ  “อย่าเกร็งนะซองมิน  ผมจะทำเบาๆ  ไม่ต้องกลัว”

          ความอ่อนโยนในประโยคสุดท้ายของ คุณผู้ชาย ทำให้หัวใจคนฟังยิ่งเต้นแรงขึ้นอีก

          คยูฮยอนใช้มืออีกข้างประคองใบหน้าซองมินให้หันไปรับจูบจากเขา  และชายหนุ่มก็ส่งนิ้วที่สองตามเข้าไป  ซองมินทำได้เพียงครางอู้อี้ในคอ  เพราะริมฝีปากยังคงถูกคยูฮยอนประกบไว้  เมื่อร่างกายเริ่มปรับสภาพได้  ความเจ็บปวดก็เจือจางลง  และมีอีกความรู้สึกหนึ่งเข้ามาแทนที่

          พ่อบ้านตัวเล็กเผลอขยับสะโพกเป็นจังหวะเดียวกับนิ้วของชายหนุ่ม  คยูฮยอนจึงยอมผละริมฝีปากออกมา  “ไม่เจ็บแล้วใช่มั้ย”  เขาขยับนิ้วเข้าไปจนสุดทาง  ปลายนิ้วกลางแตะโดนบางอย่างในตัวซองมิน  ซึ่งมันทำให้พ่อบ้านตัวเล็กต้องเผยอปากครางออกมาอย่างลืมตัว

          คนด้านหลังยกยิ้มอย่างพึงพอใจ  เพียงแค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าจุดอ่อนของซองมินอยู่ตรงไหน

          นิ้วทั้งหมดถูกถอนออก  เมื่อคยูฮยอนรู้สึกว่าอีกฝ่ายพร้อมแล้ว

          มือซ้ายของซองมินยึดราวเหล็กไว้  มือขวาวางอยู่บนกำแพงกระเบื้อง  คยูฮยอนตัดสินใจทาบมือตัวเองลงบนมือขวาของซองมิน  “ไม่กลัวใช่มั้ย”  ชายหนุ่มกระซิบถามข้างหู

          “......”  ถ้าตอบว่า ไม่กลัวเลย ก็คงจะโกหก  ยังไงซะซองมินก็ยังไม่ชินกับเรื่องแบบนี้  กลัวเจ็บมันก็กลัว  แต่ที่กลัวยิ่งกว่าคือ...กลัวจะทำให้คยูฮยอนผิดหวัง

          “อย่าลืมนะ  ปล่อยตัวสบายๆ  แล้วคุณจะไม่เจ็บ  ไม่ต้องกลัวนะซองมิน”  ถ้อยคำปลอบประโลมทิ้งไออุ่นไว้ที่ต้นคอของพ่อบ้านตัวเล็ก

          เข่าทั้งสองข้างแทบจะยืนต่อไม่ไหว  เมื่อความเป็นชายของคนด้านหลังค่อยๆฝังเข้ามาในตัวเขา  ยังดีที่มีอ้อมแขนของคยูฮยอนกอดเอวเขาไว้  ไม่อย่างนั้น  ซองมินคงจะต้องล้มทรุดลงไปแน่ๆ

          “ซ...ซองมิน...”  คยูฮยอนเองก็หายใจแรงไม่ต่างจากพ่อบ้านตัวเล็ก  จังหวะที่รัวถี่อยู่ในอกชายหนุ่มดังก้องเข้ามาในแผ่นหลังของซองมิน  “คุณ...ยังเจ็บอยู่มั้ย”

          “......”  ซองมินไม่สามารถเอ่ยเอื้อนคำใดออกมาได้  เขาทำได้เพียงกัดริมฝีปากตัวเองไว้  เพื่อข่มความเจ็บปวด  เขาไม่อยากให้คยูฮยอนรับรู้ความเจ็บปวดของเขา  เขาโมโหตัวเองที่ยังเจ็บอยู่  ทั้งๆที่ชายหนุ่มก็อ่อนโยนกับเขาทุกท่วงท่าและทุกวินาที

          “นี่  คุณ”  คยูฮยอนใช้มือขวาประคองหน้าซองมินให้หันกลับมามองกัน  ระลอกน้ำที่คลอหน่วงอยู่ในเบ้าตา  คือหลักฐานว่าซองมินยังคงเจ็บอยู่  “ถ้าคุณไม่ไหวจริงๆ  ผมจะหยุด”

          เมื่อได้ยินคยูฮยอนพูดอย่างนั้น  ซองมินก็รีบส่ายหน้า  “ผ...ผม...ไม่เจ็บแล้วครับ  มันแค่...”

          “ผมไม่อยากให้คุณฝืนนะ”

          พ่อบ้านตัวเล็กยังคงส่ายหน้ารัว  “ผมรู้ว่าคุณผู้ชาย...จะไม่ทำให้ผมเจ็บ”  หลากหลายความรู้สึกแล่นพล่านอยู่ในตัวซองมิน  ความเจ็บปวดและความต้องการหลอมรวมกันจนแทบแยกไม่ออก  “ผม...ต้องการคุณ”

          น้ำเสียงอ่อนแรงของซองมินจุดรอยยิ้มบางๆขึ้นบนใบหน้าของคยูฮยอน  ชายหนุ่มมอบจูบนุ่มละมุนให้คนตรงหน้า  เพียงไม่กี่วินาทีก็ผละออก

          “ผมรักคุณนะซองมิน”  สิ้นสุดประโยคนั้น  บทรักในม่านน้ำอุ่นก็เริ่มขึ้น

          ทางรักร้อนฉ่าตอดรัดความต้องการของคยูฮยอนไว้  ชายหนุ่มขยับช้าๆ  ให้ความรักของเขาค่อยๆซึมลึกเข้าไปในทุกประสาทสัมผัสของซองมิน  ปลายจมูกโด่งกดลงบนเนินบ่าขาวเนียน  กลิ่นหอมอ่อนๆประจำตัวซองมินทำให้ความร้อนในกายเขาพุ่งพล่าน  เขาอยากเร่งจังหวะเหลือเกิน  แต่เขาก็อยากจะอ่อนโยนกับซองมินให้มากที่สุด

          “อย่ากัดปากตัวเอง”  ชายหนุ่มหยอดเสียงกระซิบข้างหู  “อายอะไร  นี่ผมนะ  ผมบอกแล้วไงว่าเวลาอยู่กับผม  ไม่ต้องอดทนอะไรทั้งนั้น”  คยูฮยอนพูดพลางเร่งจังหวะขึ้นเล็กน้อย  เพราะเขารู้สึกว่าซองมินเกร็งน้อยลงแล้ว

          คนตัวเล็กเริ่มครางไม่ได้ศัพท์  ความเจ็บปวดถูกแทนที่ด้วยความสุขสม  มันน่าอาย  แต่ซองมินก็ต้องยอมรับว่าตอนนี้  เขารู้สึกดีจนไม่อยากให้คยูฮยอนจากเขาไปไหน  รู้สึกดีจนอยากอยู่อย่างนี้กับคยูฮยอนไปนานๆ

          “ค...คุณผู้ชาย...”  ซองมินรู้สึกเหมือนจะสำลักลมหายใจ  เมื่อจู่ๆความเสียวซ่านก็แล่นปราดไปทั่วร่างเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอยู่ในตัว  ซองมินไม่รู้ว่า คุณผู้ชาย กำลังทำอะไรกับเขา  แต่ตอนนี้ทุกอณูในตัวเขาปั่นป่วนไปหมด  ความเป็นชายที่ฝังเข้ามาจนมิดแตะโดนบางอย่างในตัวซองมิน  มันทำให้ภาพในสมองเขาเป็นสีขาวโพลน  มันทำให้ริมฝีปากของเขาเอ่ยคำน่าอายออกไป  “ผม...ส...เสียว...อา...”

          คนด้านหลังกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น  พร้อมกับส่งจังหวะรัวถี่เข้าไปในตัวซองมิน  เสียงกายกระทบกันดังคลอคู่ไปกับเสียงกระเส่าของพ่อบ้านตัวเล็ก  ม่านน้ำอุ่นยังคงขังทั้งคู่ไว้ด้วยกัน  แต่อุณหภูมิน้ำในตอนนี้เทียบไม่ได้เลยกับอุณหภูมิร้อนระอุของบทรักที่คยูฮยอนเป็นผู้บรรเลง

          สติสัมปชัญญะของอีซองมินถูกชายหนุ่มพรากไปหมดแล้ว  สัมผัสที่คยูฮยอนมอบให้ปัดเป่าทุกอย่างออกไปจากสมองของเขา  ซองมินกำลังเสพติดรสรักของชายหนุ่ม  มันหนักหน่วง  ร้อนแรง  ชัดเจน  แต่ก็อ่อนโยนและหวานละมุนจนอยากจะร้องขออีก

          “คุณผู้ชาย...ผ...ผม...”  ไม่ไหวแล้ว...  สามพยางค์สุดท้ายถูกแทนที่ด้วยเสียงครางหวาน  ความร้อนที่วิ่งพล่านอยู่ทั่วกายเขากำลังจะระเบิดออก  ซองมินรู้สึกเหมือนมีแอ่งน้ำวนอยู่ตรงท้องน้อย  มันทำให้เขาสั่นเทิ้มไปทั้งตัว

          ทุกห้วงอารมณ์ในตัวซองมินเดินทางมาถึงจุดสิ้นสุด  โจคยูฮยอนปรนเปรอความต้องการของเขาจนมันระเบิดตัวเองออกมา  ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น  คยูฮยอนเองก็ไปถึงฝั่งฝันเช่นกัน

                                                                    

---

 

          แม้บทรักในม่านน้ำอุ่นจะจบลงแล้ว  แต่ไอร้อนก็ยังคงลอยกรุ่นอยู่รอบตัวอีซองมิน  พ่อบ้านตัวเล็กอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาว  เขายืนอยู่ริมประตูกระจกในห้องนอนของ คุณผู้ชาย  สายตาเหม่อมองต้นเมเปิ้ลในสวนกลางบ้าน  ใบไม้สีแดงเพลิงพากันปลิดตัวเองลงจากกิ่ง  ร่วงหล่นลงบนพื้นหินกรวด

 

          “หลังจากตอนนั้น  ที่ฉันได้มารู้จักเธอ 

          ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด 

          โลกของฉันก่อนและหลังรู้จักเธอ  มันช่างแตกต่างกันเหลือเกิน”

 

          ซองมินได้ยินเจ้าของห้องนอนกำลังยืนฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี  เมื่อหันหลังไปมอง  เขาก็เห็นโจคยูฮยอนที่มีแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวพันไว้รอบเอว  ชายหนุ่มเดินไปเดินมาอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า  ซองมินคิดว่าอีกฝ่ายคงกำลังจัดของอยู่

 

          “เพียงเธอหายใจ  สายลมอุ่นๆก็พัดมา 

          เพียงเธอยิ้ม  แสงอาทิตย์ก็ดูสดใส”

 

          พ่อบ้านตัวเล็กหันหน้ากลับไปทางเดิม  ลมวูบใหญ่พัดผ่านมา  หอบเอาใบเมเปิ้ลสีแดงลอยคลุ้งขึ้นจากพื้น  ภาพที่เห็นทำให้เขานึกถึงฤดูใบไม้เปลี่ยนสีที่บ้านเกิด  หากตอนนี้เขายังอยู่เกียวโต  เขาคงจะปั่นจักรยานไปนั่งมองใบไม้เปลี่ยนสีริมแม่น้ำคาโมะที่เดมาจิยานางิแล้ว

          “ยืนคิดอะไรอยู่เหรอ”  คำถามจากเจ้าของห้องมาพร้อมกับเสียงฝีเท้า  คยูฮยอนเดินมาหยุดยืนข้างๆซองมิน  พ่อบ้านตัวเล็กเหลือบหางตามองอีกฝ่าย  ไม่กล้าหันไปมองตรงๆ  เพราะทั้งเนื้อทั้งตัวคยูฮยอนมีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันไว้รอบเอว

          “เห็นต้นเมเปิ้ลต้นนี้แล้ว  ผมนึกถึงบรรยากาศที่บ้านครับ”

          คยูฮยอนพยักหน้าช้าๆ  “ใบไม้เปลี่ยนสีที่นู่นคงจะสวยกว่าที่นี่มาก  ไว้ปีหน้าเราไปดูใบไม้เปลี่ยนสีที่เกียวโตด้วยกันนะ”  ชายหนุ่มพูดพลางขยับเท้าเข้ามาใกล้พ่อบ้านตัวเล็ก  เมื่อระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือศูนย์  คยูฮยอนก็ยกแขนซ้ายขึ้นโอบเอวซองมินไว้หลวมๆ  “ผมไม่ได้ทำให้คุณเจ็บใช่มั้ย”

          หัวข้อสนทนาที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำให้ซองมินหน้าขึ้นสีอีกรอบ

          “ผมตกใจหมดเลยตอนที่คุณน้ำตาคลอ”

          “มันก็...”  ซองมินตอบเสียงเบาหวิว  “...ไม่ได้เจ็บขนาดนั้นหรอกครับ  ผมแค่...ไม่ค่อยชิน...”

          มีเสียงหัวเราะ หึๆ ดังมาจากคยูฮยอน  ชายหนุ่มคลายอ้อมแขนออกจากเอวคนข้างกาย  สองมือคว้าไหล่ของซองมินไว้  เขาออกแรงเบาๆให้ซองมินหันหน้ามาหาเขา  “คุณรู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้ผ