Garden in the Sun (KyuMin), 42 (NC)

posted on 12 Nov 2015 13:33 by teashop-inglenook in NC-mix

ฉากพิเศษ : Garden in the Sun, ตอนที่ 42 (คนที่หายไป)

 

 

 

            ร่างกายอ่อนปวกเปียกของอีซองมินถูกวางลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล  เสื้อผ้าฉ่ำน้ำถูกกำจัดออกจากร่างกายจนหมด  ทุกอย่างดำเนินมาถึงจุดที่ถอยกลับไม่ได้แล้ว

            โจคยูฮยอนทอดตามองร่างกายขาวนวลที่นอนอยู่ใต้ร่าง  เขายอมรับ...ว่าความอดทนของเขาใกล้ดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดตอนที่เห็นอีซองมินในร่างไมโกะเมื่อวานนี้  แต่ทันทีที่นายตำรวจอุ้มซองมินในสภาพหมดสติเข้ามาในสถานี  ความต้องการเหล่านั้นก็หายไป  ความเป็นห่วงและกังวลเข้ามาแทนที่

            แต่ในตอนนี้  ภาพอันงดงามตรงหน้ากำลังทำให้โจคยูฮยอนไม่อยากจะอดทนอีก

            ไม่มีสิ่งใดที่เขาต้องการมากไปกว่าซองมินอีกแล้ว

            ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงแลกจูบหวานกับคนใต้ร่าง  ข้อมือขาวทั้งสองข้างถูกคยูฮยอนตรึงลงบนฟูกที่นอน  แม้เขาจะยังโกรธที่ซองมินมักหาเรื่องอันตรายใส่ตัว  แต่คยูฮยอนก็ไม่เคยมองว่าร่างกายนี้เป็นที่ระบายโทสะสำหรับเขา

            ไม่ว่าจะเสียใจกับคำพูดขับไล่ไสส่งของซองมินมากแค่ไหน  คยูฮยอนก็ไม่เคยทำร้ายซองมินได้ลงคอ

 

            และคยูฮยอนก็อยาก รัก ซองมินอย่างอ่อนหวานที่สุดเสมอ

 

            พ่อบ้านตัวเล็กผ่อนลมหายใจแรง  ปลายลิ้นร้อนของคยูฮยอนกำลังกวาดต้อนเอาสติของเขาไปจนหมด  การร่วมรักกับคยูฮยอนไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่  ชายหนุ่มทิ้งตราประทับไว้ในร่างกายของเขามาแล้วหลายครั้ง  อีซองมินไม่ได้บริสุทธิ์ผุดผ่อง  แต่ถึงอย่างนั้น...คยูฮยอนก็ยังอ่อนโยนราวกับนี่เป็นบทรักครั้งแรกของซองมินเสมอ

            ชายหนุ่มผละออกครู่หนึ่ง  เขาปรือตาขึ้นมองซองมิน

            “สำหรับคุณ  ผมอาจจะเป็นแค่ที่พึ่งสุดท้ายที่ช่วยคุณได้”

            “......”

            “แต่สำหรับผม... ผมยืนยันคำเดิม”

            “......”

            “ผมทำแบบนี้กับคุณเพราะผมรักคุณ”

            “......”

            “ผมไม่เคยมีเหตุผลอื่นเลย”

            คำพูดนั้นทำให้ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในใจซองมิน  แต่ก่อนที่สมองของเขาจะได้คิดอะไรต่อ  ความอบอุ่นจากร่างตรงหน้าก็โอบรัดเขาไว้อีกครั้ง

 

            ปลอดภัย...

 

            ตัวตนและสัมผัสของคยูฮยอนทำให้เขารู้สึกปลอดภัย

            ปลอดภัยมากพอที่จะโยนความกังวลทั้งหมดทิ้งไป

            ปลอดภัยมากพอที่จะทำให้ซองมินลืมบุคคลที่เขาเจอเมื่อวาน

            ...คนที่มีใบหน้าเหมือนเขา

            แขนขาวยกขึ้นโอบรอบบ่าของคยูฮยอน  เขากำลังจูบตอบชายหนุ่ม  ปลายลิ้นของทั้งคู่ตวัดรุกไล่กันอยู่ในอุ้งปากร้อน  เมื่อแลกความหวานจนพอใจ  ชายหนุ่มก็ผละออก  เขายันกายขึ้น  สองมือคว้าชายเสื้อสเวตเตอร์ตัวเองเอาไว้  และดึงออกจากร่างภายในพริบตาเดียว  คยูฮยอนกระตุกยิ้มมุมปาก  เมื่อเห็นแววตาเยิ้มปรือของซองมินกำลังจับจ้องร่างกายของเขา

            เขาวางสเวตเตอร์ลงบนฟูกข้างๆ  และเคลื่อนมือไปที่ขอบกางเกง  มือใหญ่ปลดตะขอออกช้าๆ  คยูฮยอนโน้มใบหน้าลงไปใกล้ซองมินอีกครั้ง  “คุณ...รู้ใช่มั้ยว่าข้างล่างมีคนอยู่”

            “......”  แน่นอนว่าซองมินไม่ลืมความจริงข้อนี้  ในห้องรับแขกชั้นล่างมีเจ้าหน้าที่ยามากุจิอยู่

            “ผมว่าเราคงเสียงดังไม่ได้”  โจคยูฮยอนเถรตรงแบบนี้เสมอ  “เพราะฉะนั้น  ถ้าคุณทนไม่ไหว  จะกัดไหล่ผมไว้ก็ได้นะ  แล้วก็...”  คยูฮยอนไล้ปลายนิ้วโป้งลงบนโหนกแก้มแดงก่ำของซองมิน  “ถ้าเจ็บ  ต้องบอกผม”

            คนตัวเล็กเริ่มดิ้นเร่า  เพราะขณะที่คยูฮยอนหยาดเสียงกระซิบอยู่ข้างหูเขา  มือของชายหนุ่มก็คว้าส่วนอ่อนไหวของซองมินไว้

            “ผมจะพูดเหมือนที่เคยพูด  เวลาที่ผมทำให้คุณเป็นของผม  ผมอยากให้คุณมีความสุข”

            ห้วงลมหายใจของซองมินเริ่มติดขัดเพราะนิ้วที่ค่อยๆรุกรานเข้าไปในทางรักอ่อนนุ่ม  แม้ว่านี่จะเป็นแค่การช่วยซองมินจากอะไรบางอย่าง  ที่คยูฮยอนเองก็ไม่อาจนิยามได้  เขาก็ยังอยากให้ซองมินมีความสุขกับมัน  อยากให้บทรักครั้งนี้เป็นอีกหนึ่งความทรงจำที่ดีของอีซองมิน

            ชายหนุ่มกดริมฝีปากลงบนแอ่งชีพจรของคนตัวเล็กอย่างแผ่วเบา  จากนั้น  เขาก็ไล่ริมฝีปากลงไปยังแผ่นอก  ปลายลิ้นอุ่นชื้นตวัดวนรอบส่วนที่ไวต่อการสัมผัส  เพียงแค่นี้ก็ทำให้พ่อบ้านตัวเล็กเผลอปล่อยเสียงครางออกมาได้แล้ว

            คยูฮยอนเงยหน้าขึ้น  ใช้สองมือคว้าแขนซองมินไว้  “กอดผมไว้สิ”  เมื่อจัดการกับแขนเรียบร้อย  ชายหนุ่มก็ช้อนมือเข้าใต้เข่าคนตรงหน้า  เขาก้มลงประกบริมฝีปากซองมินอีกครั้ง  พร้อมฝังกายเข้าไปในตัวซองมินช้าๆ  เสียงครางดังอู้อี้อยู่ได้เพียงแค่ในคอ  ต่างฝ่ายต่างตระกองกอดกันแน่น  ยิ่งคยูฮยอนดันกายเข้ามามากเท่าไหร่  ร่างเล็กก็ยิ่งสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่อยู่  เขาตัวสั่นเหมือนสาวแรกรัก  ทั้งๆที่เขาก็เคยมอบความบริสุทธิ์ของตัวเองให้คยูฮยอนมาแล้ว

            ทั้งคู่ผละริมฝีปากจากกัน  พวงแก้มของซองมินสุกแดงเหมือนลูกเชอรี่  ลูกตาสีนิลมองจ้องคยูฮยอนอย่างไร้ทางสู้

            “ไม่เจ็บใช่มั้ย”  ชายหนุ่มถามเสียงแหบพร่า

            ทันทีที่ซองมินส่ายหน้าเป็นคำตอบ  คยูฮยอนก็เริ่มบรรเลงบทรักหวานฉ่ำทันที

            สัมผัสที่ห่างหายไปนานทำให้ซองมินเผลอครางอย่างลืมตัว  แต่พอนึกได้ว่าในบ้านหลังนี้ไม่ได้มีแค่เขากับคยูฮยอน  ซองมินก็รีบกัดนิ้วตัวเองไว้  ท่าทีนั้นทำให้ชายหนุ่มอมยิ้ม  เขาชอบเวลาซองมินเป็นแบบนี้  ชอบเวลาหน้ากากตุ๊กตาของซองมินแตกออกเป็นเสี่ยงๆ  ชอบเวลาที่ซองมินยอมอ่อนแอให้เขาเห็น

            คยูฮยอนดึงมือซองมินออก  “กัดนิ้วอีกแล้ว”  เขาพูดเจือเสียงหอบหายใจ  พลางสอดแขนเข้าใต้หลังพ่อบ้านตัวเล็ก  และช้อนร่างนั้นขึ้นมาเล็กน้อย  “ผมบอกแล้วไง  ถ้าทนไม่ไหว  จะกัดผมไว้ก็ได้”

            สิ้นพยางค์สุดท้าย  โจคยูฮยอนก็บรรเลงบทรักต่อ  ความหวานรัญจวนที่ห้อมล้อมทั้งคู่ไว้  ทำให้ภาพในสมองของซองมินกลายเป็นสีขาวโพลน  ทุกอย่างมันมากเกินไป  มากเสียจนคนตัวเล็กต้องขบฟันลงบนเนินบ่าของคยูฮยอน

            การร่วมรักโดยที่รู้ว่ามีคนอื่นอยู่ในบ้าน  มันทรมานแบบนี้นี่เอง

            ตัวตนของคยูฮยอนกำลังปัดเป่าทุกเรื่องออกไปจากใจของเขา  ตอนนี้ซองมินต้องการแค่เพียงคยูฮยอน  ต้องการให้ชายหนุ่มกอดรัดและ รัก เขาแบบนี้ไปอีกนานเท่านาน

            จังหวะของคยูฮยอนนุ่มนวล  อ่อนหวาน  แต่ก็ลุ่มลึกจนทำให้หมดทางต่อต้าน  คยูฮยอนเป็นคนเดียวที่ทำให้เขาเสพติดการถูกสัมผัสได้ขนาดนี้

            แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดเข้ามาภายในห้อง  เรือนกายทั้งสองถูกอาบไล้ด้วยแสงสีส้มเข้ม  แม้อุณหภูมินอกหน้าต่างจะดิ่งลงเรื่อยๆ  แต่ไอหนาวต้นเดือนธันวาคมกลับไม่สามารถทำอะไรไอรักร้อนแรงระหว่างคนสองคนได้เลย

            “ซองมิน...”  ชายหนุ่มกระซิบเสียงสั่น  “กลับไปอยู่ที่โซลกับผมเถอะนะ”

            ซองมินได้ยินสิ่งที่คยูฮยอนพูด  แต่ตอนนี้ริมฝีปากของเขาไม่อาจตอบสิ่งใดได้  คมฟันยังคงขบไว้บนเนินบ่าของชายหนุ่มเช่นเดิม

            “ผมรักคุณ  กลับไปอยู่กับผมเถอะ”

            คยูฮยอนค่อยๆยันกายออกจากอ้อมกอด  และมองซองมินด้วยแววตาที่กำลังขอร้อง

            “เรากลับไปรักกันเหมือนเดิมได้รึเปล่า”

            หัวใจของคนฟังเต็มไปด้วยความสับสนอลหม่าน  แม้สติจะพร่าเลือน  แต่ซองมินก็มั่นใจอยู่สองอย่าง

            หนึ่ง... โจคยูฮยอนไม่ได้โกหกเขา  แววตา  ริมฝีปาก  และภาษากายของชายหนุ่มกำลังพูดสิ่งเดียวกัน

            สอง... เสียงจากจิตใต้สำนึกของซองมินกำลังพร่ำบอกให้เขาทำตามที่คยูฮยอนพูด

 

            หนีไปจากเกียวโตแห่งนี้

            กลับไปใช้ชีวิตเป็นพ่อบ้านของโจคยูฮยอนที่โซล

            โยนอดีตและเรื่องค้างคาทิ้งไป

            กลับไปรักโจคยูฮยอนเหมือนเดิม

            และใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเหมือนคู่รักทั่วไป

 

            ซองมินอยากให้ความคิดเหล่านั้นเป็นความจริงเหลือเกิน

 

            ซองมินเองก็อยากพูดในแบบเดียวกับที่คยูฮยอนพูดออกมา  อยากพูดซ้ำๆว่าเขารักคยูฮยอนเช่นกัน

            แต่โลกแห่งความเป็นจริงทำให้ทุกอย่างยากสำหรับซองมิน

            เขาไม่มั่นใจอีกต่อไปแล้วว่า...ตัวเองสมควรจะเป็นคนที่อยู่เคียงข้างคยูฮยอน ตลอดไป รึเปล่า

            เพราะอะไร

            ทำไมคยูฮยอนถึงยังยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขา  พร่ำบอกรักเขา  หลังจากที่เขาทำร้ายความรู้สึกชายหนุ่มไปมากมายเหลือเกิน

 

            เขาสมควรได้รับมันจริงๆหรือ

 

            คำถามเหล่านั้นหายวับไปอีกครั้ง  เมื่อโจคยูฮยอนเร่งจังหวะระหว่างทั้งคู่  ซองมินตวัดแขนคว้าตัวชายหนุ่มมากอดไว้อีกครั้ง  ตอนนี้เขาไม่อยากคิดอะไรแล้ว  เขาเหนื่อย  เขากลัว  เขาอยากรับรู้แค่เพียงตัวตนของคยูฮยอนที่กำลัง กอด เขาอยู่เท่านั้น

            เนินไหล่ของชายหนุ่มกลายเป็นที่ระบายอารมณ์ของซองมินครั้งแล้วครั้งเล่า  แผ่นหลังกว้างก็เช่นกัน  คมเล็บของซองมินลากครูดไปบนผิวของคยูฮยอน  มืออีกข้างจิกรั้งผ้าปูที่นอนไว้เต็มฝ่ามือ  ความเสียวซ่านแล่นริ้วไปทั่วร่าง  จุดอ่อนไหวในตัวถูกสะกิดซ้ำแล้วซ้ำอีก  ซองมินรู้สึกเหมือนร่างกายของเขาลอยเคว้งอยู่กลางทะเลเชี่ยวกราก  คลื่นซัดใส่เขาจากทุกทิศทาง  และโจคยูฮยอนก็เป็นโขดหินเพียงแห่งเดียวที่ซองมินสามารถจะยึดไว้ได้

            ฟูกที่นอนใต้ร่างสั่นไหวไปตามแรงขับเคลื่อนของโจคยูฮยอน  ซองมินกอดชายหนุ่มไว้สุดแรงเมื่อเกลียวคลื่นซัดเขาเข้าสู่ฝั่งฝันในที่สุด  เขาถูกบอกรักจนร่างกายกระตุกวูบ  และต้องปลดปล่อยออกมา

            บทรักดำเนินมาถึงจุดสิ้นสุดเมื่อชายหนุ่มฝังความเป็นชายเข้าไปในร่างซองมินเป็นครั้งสุดท้าย  และไปถึงฝั่งฝันเช่นกัน  ความรักทุกหยาดหยดพวยพุ่งเข้าไปในร่างของพ่อบ้านตัวเล็ก  เจ้าของร่างรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นเข้ามาในช่องท้อง  คยูฮยอนตีตราแสดงความเป็นเจ้าของเขาไว้อีกครั้ง  ห้วงอารมณ์ที่ค่อยๆดิ่งลงทำให้ซองมินคลายอ้อมแขนออกอย่างหมดแรง  ในขณะที่คยูฮยอนยังคงกอดคนตัวเล็กไว้แน่น

            …แน่นราวกับกลัวว่าซองมินจะหนีเขาไป  หากเขาเผลอปล่อยซองมินออกจากอ้อมกอด

 

 

 

อ่านต่อในเด็กดี (Garden in the Sun ตอนที่ 42)

 

Comment

Comment:

Tweet