ChanHo-OneShot

[OS-ChanHo] "Storm"

posted on 26 Aug 2011 23:11 by teashop-inglenook in ChanHo-OneShot

-Storm- 

 

Author: Palmira
Status: One Shot
Pairing: ChanHo (Chansung x Junho)
Fandom: 2PM
Rating: G

 

 

 

มาอีกแล้วกับ One Shot 555 เพราะเหมือนว่าช่วงนี้จะงานยุ่งเกินกว่าจะผลิตอะไรยาวๆได้ - -*

คำเตือนก่อนอ่าน... ฟิคเรื่องนี้เป็นแค่ความสิ้นคิด(?)ส่วนตัว บวกกับความอัดอั้น(อันไร้สาระ) ...เพราะฉะนั้นถ้ามันไม่ถูกใจยังไงก็ขออภัยเอาไว้ล่วงหน้าก่อนนะค้า~ ;)

 

------------------

 

 

 

 

 

 

 

 

 

รถไฟใต้ดินช่วงหนึ่งทุ่มตรงมักจะคลาคล่ำไปด้วยเหล่ามนุษย์เงินเดือนเช่นนี้ทุกวัน สองร่างที่ยืนรออยู่บนชานชาลาค่อยๆเบียดร่างตนเองเข้าไปในกระแสชนนั้น จนกระทั่งในที่สุด ทั้งสองร่างก็พาเท้าตัวเองเข้าไปยืนอยู่ในขบวนรถได้ ประตูรถปิดลง พร้อมกับเสียงอื้ออึงของขบวนรถที่กำลังขับเคลื่อนไปเบื้องหน้า มุ่งสู่อุโมงค์อันมืดมิด

สองร่างนั้นยืนแนบชิดกัน ร่างหนึ่งรีบเอื้อมมือไปคว้าคานเหล็กเพื่อรั้งร่างตัวเองไม่ให้โอนเอนไปตามความเร็วของขบวนรถ ส่วนอีกร่างหนึ่งก็ยืนพิงไปกับกำแพงรถแล้วเช่นกัน ทันทีที่แผ่นหลังสัมผัสกำแพงรถ ร่างนั้นก็รีบคว้าไอพอดคู่ใจออกมาจากกระเป๋าสะพาย พร้อมเคลื่อนนิ้วหัวแม่มือหาเพลงโปรดอย่างไม่สนใจใคร ตาคู่เรียวจับจ้องอยู่กับหน้าจอตรงหน้า พร้อมกับหูฟังที่เสียบคาไว้กับหูทั้งสองข้าง มีบ้างบางครั้งทีเสียงเพลงดังเล็ดดลอดออกมา  ทว่าเจ้าตัวดูเหมือนจะไม่สนใจอะไรเท่าไหร่

ผิดกับใครอีกคนที่ยังคงเอาแต่ยืนจ้องคนตรงหน้า ร่างสูงมองตามวิถีสายตาของคนตัวเล็กกว่า อยากรู้ว่าอีกคนกำลังฟังเพลงอะไร และกำลังคิดอะไรอยู่

“จุนโฮ...” ร่างสูงลองหยั่งเสียงเรียกชื่อนั้น ทว่าบุคคลผู้เป็นเจ้าของชื่อกลับไม่มีท่าทีจะใส่ใจเขาเลยแม้แต่น้อย ตาคู่เรียวยังคงจดจ่ออยู่กับเพลย์ลิสท์ในวัตถุเล็กบางตรงหน้า

“จุนโฮ...” คราวนี้ ร่างสูงลองเรียกอีกฝ่ายดังขึ้น หวังแค่เพียงว่า จุนโฮ จะได้ยินเสียงเขาบ้าง อยากจะรู้เหมือนกันว่าระหว่างเสียงเพลงที่ดังอยู่ในหูฟังกับเสียงของเขา...อะไรมันจะสำคัญกว่ากัน

ซึ่งคราวนี้ก็ได้ผล เจ้าของชื่อจุนโฮยอมละสายตาออกมาจากหน้าจอไอพอด และจ้องกลับมายังร่างสูงที่เอ่ยเรียกชื่อเขา ทว่าก็มีเพียงสายตาเท่านั้นที่ทอดมองกลับมา ริมฝีปากของคนตรงหน้ายังคงไร้การเคลื่อนไหว ไม่มีการขยับปากพูด ไม่มีการเม้มแน่นเป็นเส้นตรงเพื่อบอกว่าตนไม่พอใจ และไม่มีการคลี่ยิ้มใดๆกลับมาให้เขา

 

ไม่มีรอยยิ้ม... เหมือนที่เคยมีเป็นประจำ

 

ร่างสูงพยายามจ้องกลับ พยายามเค้นหาความหมายจากความเงียบที่คนตรงหน้ามอบให้ คิ้วคมขมวดเป็นปมหลวมๆ เขาไม่ได้โกรธที่จุนโฮปั้นหน้านิ่งใส่เขา และไม่ได้โกรธที่จุนโฮเอาแต่ง่วนอยู่กับอุปกรณ์ไฮเทคตรงหน้า แต่ร่างสูงกำลังโกรธตัวเอง

 

เพราะรู้ว่าตัวเขาเองนี่แหล่ะ...ที่เป็นต้นเหตุแห่งความเฉยเมยครั้งนี้

 

เมื่อเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงแล้วเจ้าตัวกลับไม่พูดอะไร จุนโฮจึงละสายตาออกจากใบหน้าคมนั้น และกลับไปจดจ่ออยู่กับไอพอดในมือต่อ ไอร้อนจากผู้คนรอบกายทำเอาเหงื่อซึมได้ไม่ยาก ทว่าไอเย็นเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากแววตาเรียบนิ่งของจุนโฮก็ทำให้ร่างสูงทั้งร่างเย็นเฉียบได้เช่นกัน

ชานซองไม่เคยอยากให้ทุกอย่างเป็นแบบนี้

ขบวนรถยังคงแล่นไปเบื้องหน้า แล่นผ่านสถานีแล้วสถานีเล่า เสียงประกาศชื่อสถานียังคงมีมาให้ได้ยินสม่ำเสมอ เสียงทุกเสียงดังคลออยู่ในโสตประสาท ทั้งเสียงบทสนทนาระหว่างมนุษย์เงินเดือน เสียงเด็กเล็กร้องไห้งอแง เสียงผู้เป็นแม่ดุเด็กน้อยให้เงียบ เสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดร้อง ...ทุกเสียงแจ่มชัด แต่ก็คงไม่มีเสียงใดที่จะดังอื้ออึงและแจ่มชัดเกินไปกว่าเสียงแห่ง ความเงียบ จากจุนโฮอีกแล้ว

“จุนโฮ” ร่างสูงเปล่งเสียงเรียกชื่อนั้นอีกครั้ง และก็เป็นอีกครั้งที่จุนโฮยอมละสายตาจากหน้าจอไอพอดตรงหน้า ดวงตาเรียวทอดมองใบหน้าคมของคนที่เรียกชื่อเขา

“มีอะไร...” ในที่สุด น้ำเสียงที่ร่างสูงอยากได้ยินมานานก็ดังขึ้น พร้อมกับริมฝีปากนั้นที่ยกยิ้มขึ้นบางๆ ...เป็นรอยยิ้มที่แต่งแต้มบนใบหน้าแค่เพียงชั่วครู่ แต่แล้วก็วูบดับไปอีกครั้ง

เมื่อโดนย้อนถามว่า มีอะไร เขากลับตอบไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วตนเองเรียกชื่ออีกฝ่ายเพราะอะไร ระลอกความเงียบไหลบ่าท่วมท้นใส่คนทั้งคู่ มีเพียงสายตาที่มองสบกัน หากแต่ไร้ซึ่งคำพูด ความเงียบจากจุนโฮค่อยๆแทรกซึมเข้าสู่กระแสเลือด นำพาความอึดอัดให้แผ่ซ่านไปทั่วร่าง และไหลย้อนขึ้นไปยังหัวใจ

“เอาหูฟังออกก่อนได้มั้ย” ร่างสูงเอ่ยถาม ...ก็แค่ตั้งคำถามไปอย่างนั้น เพราะรู้ดีว่าคำตอบที่เขาจะได้จากอีกฝ่ายก็ยังคงเป็นความเฉยเมย และไม่มีวันที่จุนโฮจะยอมถอดหูฟ